Wioletta Śląska-Zyśk

Kilka dni temu znów się to wydarzyło.

Sikorka wleciała do mojego gabinetu. Nie po raz pierwszy. Zatrzymała się na chwilę, spojrzała na mnie, okrążyła biurko i jak gdyby nigdy nic wyleciała. Pozostawiła mnie w stanie przyjemnego zdumienia. Na chwilę odłożyłam na bok dokumenty, maile, decyzje, plany. I postanowiłam podelektować się tym małym misterium natury.

Zatrzymałam się.

W świecie odpowiedzialności, presji czasu i nieustannych wyborów takie chwile działają jak wewnętrzny reset. Przypominają, że nie wszystko da się zamknąć w tabelach, raportach i “kejpiajach”. A to, co najważniejsze, często przychodzi bez zapowiedzi.

Ostatnio obejrzałam dwa króciótkie filmy, które choć opowiadają różne historie, prowadzą do spójnej refleksji.

Jest w tym pewien paradoks. Te poruszające opowieści tworzą organizacje komercyjne, wykorzystując storytelling jako narzędzie marketingowe. Wartości są przemyślane, wpisane w strategię marki. A jednak, gdy odcedzić komercyjne tło, zostają znakomicie wyreżyserowane, uniwersalne historie o człowieku.

Pierwszy to „Unsung Hero” od Thai Life Insurance.

https://www.youtube.com/watch?v=uaWA2GbcnJU&t=50s

Formalnie reklama. W praktyce – opowieść o tym, jak bezinteresowne dobro krąży po świecie i wraca. Film zadaje proste pytanie: zamiast pytać, dlaczego jest źle – może warto zapytać, co mogę zrobić, by było choć odrobinę lepiej?

Drugi to „BCN – dobro powraca”.

https://www.youtube.com/watch?v=dL6V9yc4d_A

Oglądamy łańcuch drobnych gestów, które uruchamiają coś większego. Przypomina, że dobro w biznesie, ale i w życiu nie jest wstydliwym dodatkiem. Jest siłą napędową relacji i zaufania.

I tu pojawia się coś dla mnie kluczowego.

Te filmy nie mówią wyłącznie o moralności czy sentymencie. One dotykają czegoś głębszego.

To nie jest miękka narracja. To neurobiologia połączona z konsekwencją i wartościami.

Niedawno czytałam artykuł Roberta Sapolsky’ego w magazynie „Science”. Badania naukowe mówią jasno: chroniczny stres wpływa na hipokamp, obszar mózgu odpowiedzialny za pamięć, uczenie się i odporność emocjonalną.

Długotrwałe życie w napięciu i skupieniu na tym, co nie działa, sprawia, że mózg się dostosowuje.

Przeprogramowuje się wokół tego, co powtarzamy najczęściej.

Jeśli karmimy go frustracją wzmacniamy obwody lęku.

Jeśli wybieramy spokój i konstruktywne działanie – budujemy obwody odporności i stabilności.

A kiedy czynimy dobro, dzieje się coś jeszcze. Spada napięcie, uruchamiają się układy nagrody, organizm przechodzi w tryb regeneracji.

Czyniąc dobro, programujemy mózg na dobro.

A mózg przyzwyczajony do spokoju działa dłużej, stabilniej i zdrowiej.

To, jak żyjemy i jak traktujemy siebie nawzajem, dosłownie rzeźbi nasze mózgi.

Dlatego wierzę w mikro-kroki. W konsekwencję. W codzienny wybór.

Kiedy sikorka wleciała do mojego gabinetu po raz kolejny, uśmiechnęłam się. Może to przypadek. A może przypomnienie, że warto budować wokół siebie przestrzeń życzliwości i sensu, nawet jeśli dzień wypełniają tabelki i decyzje.

Bo to, co powtarzamy, zaczyna nas kształtować.

Dobro wraca. Zło wraca. Stres zostawia ślad.

To, co w sobie wzmacniamy, wcześniej czy później staje się jakością naszego życia.

A Ty? Co wzmacniasz w sobie każdego dnia?

Wiola

Wczoraj wzięłam udział w warsztatach malowania. W klimacie, który sprzyjał odwadze artystycznej. Z dystansem do własnych umiejętności, za to z ogromną radością tworzenia!

Powstało drzewo pełne serc.
Czerwonych, białych, niebieskich. Różnych.
Każde inne. Każde ważne.
Patrząc na nie dziś, w Walentynki, pomyślałam, że to nie jest tylko walentynkowy obraz.
To taka moja metafora życia.

Drzewo nie urośnie bez korzeni.
Człowiek nie żyje w pełni bez miłości.
Ale też, skąd czerpać siłę, by kochać, gdy brakuje zdrowia?
Zdrowie i miłość są jak dwie energie, które wzajemnie się przenikają.
Jedna daje biologiczną możliwość życia.
Druga nadaje mu sens.

W medycynie często mówimy o parametrach, wynikach, procedurach.
O systemach, bezpieczeństwie danych, nowych technologiach.
I to wszystko jest ważne, bo to fundament stabilności.

Ale każdy, kto pracuje w ochronie zdrowia, wie jedno: bez relacji nie ma prawdziwego leczenia.
Pacjent potrzebuje nie tylko terapii. Potrzebuje poczucia bezpieczeństwa.
Zrozumienia. Uważności.
Miłość, rozumiana szeroko, to przecież także troska.
To odpowiedzialność i obecność.
Badania pokazują, że osoby otoczone wsparciem szybciej wracają do zdrowia.

A samotność potrafi skrócić życie.

Jakość naszych relacji z innymi wpływa na odporność, na poziom stresu, na pracę serca. Dosłownie.
Może więc nieprzypadkowo serce stało się symbolem miłości?
To wszak organ, który reaguje na emocje szybciej niż my zdążymy je nazwać.

Patrzę na moje drzewo z serduszkami i wiem, że każde z nich to konkretna osoba.
Rodzina. Przyjaciele. Współpracownicy. Pacjenci. Ludzie, którzy tworzą moją codzienność.

Bez nich nie byłabym sobą. Bez zdrowia nie mogłabym być dla nich.

Życzę Wam miłości, która nadaje sens i zdrowia, które pozwala ten sens realizować.
Bo tylko razem nasze życie jest prawdziwie szczęśliwe. ❤️

Wiola

Coraz częściej wracam myślami do świąt z dzieciństwa.

Może to znak, że człowiek się… hm… dojrzewa! A może po prostu zaczyna bardziej doceniać to, co ważne, a co gdzieś skryło się za parawanem codzienności.

Pamiętam to oczekiwanie. Na prezenty. Na pomarańcze, które wtedy pachniały inaczej niż dziś. Tak jakby luksusowo! Na czekoladę, która była prawdziwym rarytasem. I na Świętego Mikołaja, którego zawsze chciałam zobaczyć. Niestety… Tata zawsze był szybszy! Kiedy wchodziłam do pokoju, okno było już otwarte, a pod choinką czekały prezenty. Ech, znowu się nie udało.

Dziś uśmiecham się do tych wspomnień z czułością. Bo wiem, że to nie Święty Mikołaj był w nich najważniejszy, ale radość oczekiwania. Ten szczególny czas, kiedy wszystko wydawało się możliwe.

Z biegiem lat święta zmieniają się razem z nami. Podchodzimy do nich dojrzalej. Spokojniej. Z większą uważnością. Ale dzieci, jestem o tym przekonana, nadal patrzą na ten czas dokładnie tak samo jak my kiedyś. Z nadzieją. Z ekscytacją. Z wiarą w niespodzianki.

Bo choinka wciąż budzi dobre emocje.

Bo Boże Narodzenie wciąż niesie obietnicę.

Dla mnie święta są nierozerwalnie związane z domem rodzinnym. Z wigilijnym stołem u moich rodziców. Z chwilą, gdy tata bierze do ręki opłatek i rozdaje go wszystkim po kolei. To jeden z tych momentów, w których czas na chwilę się zatrzymuje.

Mamy piękną, narodową tradycję. Magiczną w swojej prostocie.

Z opłatkiem. Z karpiem. Z rozmową. Z życzliwością. Z miłością. Z rodziną. Czasem z przebaczeniem. Zawsze z refleksją.

W pracy, zwłaszcza w ochronie zdrowia, na co dzień mierzymy się z tym, co trudne, wymagające i odpowiedzialne. Dlatego jeszcze mocniej wierzę, że zdrowie, spokój i bliskość nie są pustymi słowami. Są wartościami, o które trzeba dbać. Każdego dnia. I szczególnie w takie wieczory jak ten wigilijny.

Życzę Wam, aby te święta były czasem prawdziwej bliskości.

Niech przy stołach, obok pysznych potraw, królują rozmowa, ciepło i uważność na drugiego człowieka.

Niech zdrowie daje siłę, spokój porządkuje myśli, a bliskość przypomina, że nie jesteśmy sami. Bo właśnie to po latach zostaje z nami najdłużej.

A jeśli pod choinką znowu nie dopadniecie Świętego Mikołaja… Koniecznie sprawdźcie okno. Może tym razem to Wy będziecie szybsi!

Pięknych, ciepłych i po prostu dobrych Świąt Bożego Narodzenia.

Wiola

Siedząc w drugim rzędzie podczas Szczytu Medycznego „Bezpieczny Pacjent”, tuż za premierem i członkami rządu, miałam jedną myśl: nasz system zdrowia naprawdę jest w momencie przełomowym.

Nie dlatego, że pojawiły się nowe deklaracje. Nie dlatego, że zmieniały się najważniejsze dla systemu zdrowia w Polsce postacie przy mikrofonie. Lecz dlatego, że po raz pierwszy od dawna rozmawialiśmy nie o tym, „kto zawinił”, tylko co trzeba zrobić, żeby pacjent czuł się bezpiecznie.

To różnica fundamentalna.

System ochrony zdrowia to ludzie. Premier powiedział, że chcemy świata, w którym nie ma konfliktu między lekarzem, menadżerem ośrodka zdrowia a pacjentem. To zdanie pozornie proste, ale jakże trafne.

Bezpieczeństwo pacjenta nie rodzi się w sytuacji, gdy jedna strona się broni, a druga walczy o swoje. Bezpieczeństwo rodzi się tam, gdzie jest: zaufanie, poczucie przewidywalności oraz równowaga między odpowiedzialnością systemu a odpowiedzialnością człowieka.

Aby to było możliwe, potrzebne są trzy rzeczy: stabilność, dostępność i gotowość.

Stabilność, czyli finansowanie, które daje poczucie pewności.
Kiedy słyszymy liczby: 237 miliardów złotych na ochronę zdrowia w tym roku i 248 miliardów w przyszłym, to nie są abstrakcyjne kwoty.

Za każdą decyzją finansową kryje się człowiek, jego zdrowie i życie:
Pacjent z rakiem płuca, który pyta: „czy moja terapia będzie kontynuowana?”,
Pielęgniarka, która mówi: „czy będzie nas więcej?”,
Kobieta, która nie powinna być skazana na to, że leczenie endometriozy jest luksusem.

Dlatego potwierdzenie finansowania terapii onkologicznych na przyszły rok jest sygnałem, który zabrzmiał szczególnie mocno. Także dla nas, dla naszego zespołu i pacjentów w Warmińsko-Mazurskim Centrum Chorób Płuc.

Bezpieczeństwo to dostępność, czyli możliwość leczenia w odpowiednim czasie.

Minister zdrowia podała liczby, które robią wrażenie:
•⁠ ⁠ponad 2 miliony osób w programie profilaktycznym Moje Zdrowie,
•⁠ ⁠ponad 7 tysięcy dzieci urodzonych dzięki finansowanemu in vitro,
•⁠ ⁠rekordowa kwota 25,5 mld na refundację leków.

To znaczy jedno: profilaktyka i nowoczesna medycyna stają się dostępne, nie elitarnie selektywne. A dostępność to najlepsza forma bezpieczeństwa.

Gotowość również na to, o czym wszyscy wolelibyśmy nie mówić. Kiedy generał prof. dr hab. n. med. Grzegorz Gielerak mówił o roli systemu ochrony zdrowia w sytuacji kryzysu państwa, widziałam, jak wiele osób w sali uświadamia sobie: to temat, który już nie jest teoretyczny. On stoi nomen omen u naszych granic…

Dlaczego piszę o tym na blogu? Bo chciałabym mieć poczucie, że w ochronie zdrowia kończy się era reakcji, a zaczyna era planowania.

A planowanie wymaga świadomości i odwagi zadawania pytań, które wykraczają poza „tu i teraz”.

Jeśli dzisiejsza debata ma przynieść przełomowe zmiany, my będziemy ich uczestnikiem. Tak jak każdego dnia robimy wszystko aby jak najlepiej diagnozować i leczyć naszych pacjentów i zapewnić im należyte bezpieczeństwo.

Są w życiu momenty, które zatrzymują człowieka na chwilę.

I właśnie taki moment nadszedł. Otrzymałam stopień doktora nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości na Uniwersytecie Jagiellońskim.

To dla mnie ogromny zaszczyt, ale i symbol pewnej drogi: długiej, wymagającej, pełnej zwrotów, a jednocześnie niesamowicie rozwijającej.

Nauka zawsze była dla mnie czymś naturalnym.

Jedni mówią, że „bieganie ich resetuje”. Inni, że muzyka daje im rytm dnia.

A ja… od zawsze wchodziłam w rytm nauki. Cicho, konsekwentnie, organicznie.

Bez rozgłosu, za to z wielką ciekawością świata.

Kiedy rozpoczęłam uzupełniające studia magisterskie, równolegle realizowałam pierwsze studia podyplomowe. Ten „podwójny krok” powtórzyłam potem trzy razy.

Dziś kończę dziesiąty kierunek podyplomowy i, niemal równolegle, ukończyłam doktorat.

Doktorat nie powstał w weekend.

Od 2021 roku to była praca badawcza, korekty, zmiana tematu, setki stron, które powstawały o czwartej nad ranem, zanim zaczął się codzienny rytm pracy.

To była dyscyplina, która niosła mnie wtedy, gdy motywacja była niższa.

Ale też radość. Bo jak mówi mój Tata:

„Mądrość zaczyna się od zdumienia”.

A mnie nadal zdumiewa, ile można odkryć, jeśli człowiek naprawdę chce.

Patrzę dziś na ten tytuł z pokorą i wdzięcznością.

Bo wiedza to jedyny kapitał, którego nikt nam nie zabierze.

Jeśli mogę Wam dać jedną radę: nie ustawajcie w nauce.

Człowiek mądry uczy się całe życie.

To jest droga, którą warto iść.

dr Wioletta Śląska-Zyśk

Nie wiem, czy to przypadek, czy znak, ale na Dzień Szefa dostałam od mojego zespołu… talizman wewnętrznego spokoju. Piękną bransoletkę z kwarcu różowego i labradorytu. Te kamienie mają przynosić równowagę i harmonię. A do tego książka „365 dni, które zmienią Twoje życie” i wiele ciepłych słów.

Zrobiło mi się naprawdę wzruszająco.

Nie tylko dlatego, że dostałam coś pięknego.

Ale przede wszystkim dlatego, że ktoś pomyślał, zatrzymał się, poświęcił chwilę, by sprawić mi radość.

Że w tym zabieganym świecie komuś „chciało się”, tak po prostu, z serca.

I może właśnie dlatego te prezenty trafiły tak celnie.

Bo w tej biżuterii i książce ukryta była wiadomość, której potrzebowałam bardziej, niż się spodziewałam.

Bo prawda jest taka:

Szef to nie heros.

Szef to człowiek, który codziennie żongluje odpowiedzialnością, decyzjami i stresem.

To ktoś, kto potrafi gasić pożary, czasem nawet te, których nikt inny nie widzi.

I właśnie w tym całym pośpiechu łatwo zapomnieć, że lider też musi czasem usiąść, odetchnąć i złapać równowagę.

Przyznam, a zarządzam już ponad 20 lat, że dziś zarządza się inaczej i zdecydowanie trudniej niż kiedyś.

Jedną z kluczowych umiejętności współczesnego lidera jest budowanie zaangażowania.

To ogromne wyzwanie.

Bo w dużych organizacjach, gdzie pracuje kilkaset osób, atmosfery nie tworzy tylko szef.

Przy zespołach 50–70 osobowych jeszcze można to zrobić.

Ale przy 500 osobach to już wspólne dzieło: lidera, kierowników średniego i wyższego szczebla.

Rolą szefa jest wyznaczać standardy, tworzyć warunki, być sprawiedliwym i wymagającym. Jak rodzic.

Rodzic, którego nie zawsze rozumiemy od razu, czasem się buntujemy, ale po latach dostrzegamy, że wszystko, co robił, wynikało z troski i miłości.

I że warto było przejść ten trud.

Bo prawdziwa zmiana zaczyna się od postawy każdego z nas.

Od gotowości, by w trudnej sytuacji zadać sobie pytanie: „Co ja mogę zrobić, żeby to poprawić?”

Rezultaty przychodzą z czasem. Właśnie jak owoce, które dojrzewają powoli.

Ale to, czy warto na nie poczekać, zależy od indywidualnej postawy każdego z nas: zarządzającego, kierownika, pracownika.

A przy okazji pozdrawiam serdecznie wszystkich zaangażowanych. Zobaczmy dziś w innych dobre intencje!

I tak patrzę więc na ten talizman, myśląc sobie, że to piękna biżuteria, ale też coś więcej. To swoiste memento:

• spokój nie jest luksusem, jest paliwem,
• równowaga nie jest nagrodą, jest warunkiem,
• a empatia nie jest słabością, jest siłą, bez której żaden zespół nie działa.

W szpitalu, którym kieruję, mamy dziesiątki zadań, setki decyzji i tysiące ludzkich historii.

To ogromne wyzwanie i przywilej jednocześnie.

Może właśnie dlatego ta bransoletka ma moc większą, niż mogłoby się wydawać.

Przypomina, że lider z sercem to nie oksymoron, tylko najlepsza możliwa strategia zarządzania.

Wierzę, że ten talizman naprawdę ma magiczną energię. Jeśli ma przypominać mi, że spokój to dziś najwyższa forma odwagi, będę go mieć przy sobie codziennie.

A książka? To piękne przypomnienie o równowadze między życiem zawodowym a osobistym, o rozwoju wewnętrznym i sztuce zatrzymania się na chwilę.

Bezcenne.

Raz jeszcze dziękuję z całego serca!

WSZ

„Polacy nie gęsi…”, pisał Rej. A mnie postawa gęsi fascynuje. Przekornie mówiąc: od gęsi można się wiele nauczyć.

Bo gdybyśmy mieli w sobie – w dobrym polskim duchu – jeszcze więcej gęsiej solidarności, wiele rzeczy w naszym kraju (i w nas samych!) wyglądałoby inaczej.

Gęsi to fenomen natury. Lecą w charakterystycznym kluczu w kształcie litery „V”. To nie przypadek, to fizyka wspólnoty.

Każda kolejna gęś korzysta z prądu powietrza wytwarzanego przez tę przed nią. Dzięki temu cała grupa może przelecieć nawet o 70% dalej niż pojedynczy ptak.

Nie dlatego, że są silniejsze, tylko dlatego, że lecą razem.

A gdy jedna gęś wypadnie z szyku, np. chora lub zraniona, dwie inne natychmiast zniżają lot i siadają obok niej. Zostają, aż odzyska siły. Albo, jeśli nie ma już nadziei, do końca… Dopiero potem wracają do innego klucza.

Nie zostawiają słabszego. Nie mówią: „to nie moja sprawa”. W dodatku gęsi gęgają w locie, by dodawać sobie nawzajem odwagi. To ich sposób na motywację i wspólnotę.

Prosty. Skuteczny. Prawdziwy.

I kiedy tak myślę o naszych zespołach, organizacjach, instytucjach, o społeczeństwie w ogóle, marzy mi się, żebyśmy potrafili być bardziej jak te solidarne i wrażliwe na dobro wspólne gęsi.

Abyśmy nie gęgali, żeby siebie zagłuszać, tylko żeby się dopingować, motywować w duchu solidarności. Mniej rywalizować, a częściej lecieć razem.

Samotny lot, nawet najpiękniejszy, skończy się szybciej. A klucz zawsze doleci dalej.

W życiu, w pracy, w zdrowiu: siła tkwi we wspólnym locie!

WSZ

Jeszcze kilka dni temu miałam zaszczyt uczestniczyć w konferencji Hospital360 – wydarzeniu pełnym innowacyjnych pomysłów, praktycznej wiedzy i dyskusji o kierunkach rozwoju ochrony zdrowia.

To był wielki haust naukowego i praktycznego powietrza – żywego, pulsującego, zakorzenionego w codziennych wyzwaniach szpitali, pracowników medycznych i niemedycznych oraz pacjentów.

A dziś? 1 października i inauguracja roku akademickiego na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Uroczystość podniosła, pełna tradycji i akademickiej powagi, a jednocześnie młodzieńczej świeżości. Tu wszystko dopiero się zaczyna: marzenia, wybory, pierwsze kroki w naukowym świecie.

Te dwa światy – praktyki i teorii – spotkały się we mnie w ciągu kilku dni. I przypomniały mi jedno: jeden bez drugiego nie ma sensu.

Wiedza bez praktyki jest jak mapa bez podróży.

Praktyka bez wiedzy – jak podróż bez mapy.

Dlatego tak mocno wierzę w mosty pomiędzy uczelnią a szpitalem, nauką a praktyką, marzeniem a działaniem. Bo to właśnie na tych mostach buduje się przyszłość, nie tylko medycyny, ale i całego życia społecznego.

Z wdzięcznością dla JM Rektora prof. Jerzego A. Przyborowskiego i całej społeczności UWM za wkład w wartościową przyszłość uczelni, miasta i regionu.

I z wiarą, że takich mostów będziemy tworzyć coraz więcej.

Bo przyszłość to nie wybór między teorią a praktyką. To sztuka łączenia jednego z drugim.

Kiedy cztery miesiące temu pojawiła się myśl o zorganizowaniu konferencji, wyobrażaliśmy sobie raczej kameralne wydarzenie – jedno czy dwa spotkania, powiązane z naszymi projektami unijnymi. Ale mój zespół nie zna słowa „kameralnie”.

Każdy pomysł rodził następny, a energia rosła z dnia na dzień. I tak w ciągu kilku tygodni Hospital 360 rozrosło się do dwudniowego, pełnowymiarowego wydarzenia z równoległymi panelami i dziesiątkami prelegentów z całej Polski.

Byliśmy wręcz zaskoczeni. Liczba zgłoszeń przerosła nasze możliwości i musieliśmy niektórych chętnych zaprosić już na przyszłoroczną edycję. To najlepszy dowód na to, jak bardzo środowisko czekało na taką przestrzeń do rozmowy.

Nie ukrywam – kosztowało nas to ogrom pracy. Wielogodzinne przygotowania, wieczory spędzone do późna, weekendy poświęcone na dopinanie szczegółów. Ale zamiast zmęczenia, czuję dziś dodatkową siłę. Ten wysiłek miał wielki i głęboki sens.

Co się działo?

Rozmawialiśmy o szpitalu przyszłości – i to w szerokim spektrum tematów:

• jak technologia i sztuczna inteligencja mogą wesprzeć lekarzy i pacjentów,
• jak ograniczyć biurokrację, która przytłacza placówki,
• o zagrożeniach, w tym cyberbezpieczeństwie,
• o projektach międzynarodowych,
• o przywództwie, zarządzaniu zmianą i procesami,
• o zdarzeniach niepożądanych i cyfrowej transformacji,
• oraz o niezwykle ważnym aspekcie medycznym: zdrowiu kobiet, sieci onkologicznej czy chorobach zakaźnych.

To była rozmowa szeroka – od teorii po praktykę zarządzania i leczenia. A jednocześnie bardzo konkretna, bo prowadzona przez tych, którzy każdego dnia organizują pracę szpitali, przyjmują pacjentów i podejmują trudne decyzje.

Naukowy… stand-up?

Wykład inauguracyjny prof. Macieja Błaszaka o mózgu w świecie sztucznej inteligencji miał formę przypominającą… stand-up. Naukowiec z UAM pokazał, że wiedzę można przekazywać w sposób nieoczywisty – a publiczność wciągnąć tak, by naprawdę chciała słuchać.

Dlaczego to ważne?

Przyszłość nie dzieje się sama – przyszłość się tworzy.

Hospital 360 pokazało, że w Olsztynie mamy odwagę być w centrum rozmów o ochronie zdrowia w Polsce. I to właśnie tu nasze głosy wybrzmiały najmocniej.

Podziękowania

Dziękuję wszystkim: mojemu zespołowi z WMCCP, partnerom z Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego oraz z Instytutu Spraw Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, Panu Marszałkowi Marcinowi Kuchcińskiemu, Jego Magnificencji Rektorowi UWM prof. Jerzemu Przyborowskiemu, dr inż. Januszowi Sasakowi z Instytutu Spraw Publicznych UJ, studentom oraz – przede wszystkim – znakomitym ekspertom i lekarzom z Olsztyna, Polski i zagranicy, którzy nam zaufali i przyjechali do Olsztyna.

Co dalej?

To dopiero początek. Już dziś mogę powiedzieć: Hospital 360 wróci za rok – z jeszcze większym rozmachem, bogatszym programem i – mam nadzieję – z szerszą reprezentacją międzynarodową.

A teraz… zobaczcie, jak wyglądały te dwa dni. Na stronie konferencji przygotowaliśmy dla Was galerie zdjęć: KLIKNIJ TUTAJ

Zapraszam, bo te zdjęcia oddają więcej niż tysiąc słów!

Dziękuję raz jeszcze z serca wszystkim zaangażowanym w organizację, przebieg i nagłośnienie konferencji.

Statystyki nie pozostawiają złudzeń: rak płuca pozostaje najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych w Polsce, POChP dramatycznie zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, a koszty społeczne chorób układu oddechowego liczymy w dziesiątkach miliardów złotych rocznie. A jednak wciąż mówimy o nich zbyt cicho.

Dlatego z ogromną satysfakcją uczestniczyłam w dwóch ważnych wydarzeniach w Warszawie:

• w konferencji prasowej Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc i Koalicji Zdrowe Płuca w warszawskiej siedzibie PAP,
• w posiedzeniu Parlamentarnego Zespołu ds. Chorób Płuc w Sejmie RP.

Podkreślałam, że choć szpitale pulmonologiczne w Polsce dysponują doskonałymi specjalistami, sprawnym zarządzaniem i nowoczesnym wyposażeniem, to duszą się finansowo. Leczymy coraz więcej pacjentów – radykalnie, zachowawczo jak i w ramach nowoczesnych programów lekowych. To ogromny sukces medycyny, ale bez odpowiedniego finansowania staje się poważnym problemem. 

Przychody z NFZ pokrywają jedynie część realnych kosztów. Szpitale zaczynają się dusić finansowo, mimo że robią dokładnie to, czego oczekuje od nich państwo i pacjenci.

Nie możemy dalej traktować chorób płuc jako tematu pobocznego. To nie tylko problem kliniczny. To problem społeczny, gospodarczy i cywilizacyjny.

Czas na narodową strategię pulmonologiczną. Strategię, która obejmie profilaktykę, wczesną diagnostykę, leczenie – w tym rehabilitację – i uczciwą wycenę procedur. Strategię, która wreszcie potraktuje płuca tak samo poważnie jak serce czy onkologię.

Zdrowe płuca to nie koszt. To inwestycja w Polaków, w polską gospodarkę, w przyszłość Polski.

Często wydaje się nam, że to inni odpowiadają za atmosferę: przełożeni, współpracownicy, okoliczności. Że dopiero gdy ktoś zmieni swoje zachowanie, nam będzie łatwiej i lepiej. Tymczasem najprostsza i najbardziej transformująca zasada brzmi:

„Zamiast pytać, kto zawinił, zadaj sobie pytanie: co ja mogę zrobić, żeby tę sytuację poprawić?”

To trochę jak ze słynnym bon motem prezydenta Johna F. Kennedy’ego:

„Nie pytaj, co twój kraj może zrobić dla ciebie. Pytaj, co ty możesz zrobić dla swojego kraju.”

W pracy działa dokładnie ta sama zasada – nie pytaj, co inni powinni zmienić, ale co ty możesz zrobić, by atmosfera była lepsza.

Nie mamy wpływu na reakcje wszystkich dookoła. Ale mamy wpływ na siebie – na słowa, ton głosu, na to, czy słuchamy z uwagą i szacunkiem, czy dopytujemy, by właściwie zrozumieć.

Jeśli każdy z nas weźmie odpowiedzialność za choćby mały fragment relacji – całość zacznie się zmieniać szybciej, niż się spodziewamy.

Budowanie dobrego zespołu nie polega na tym, że wszyscy są idealni. Polega na tym, że każdy bierze odpowiedzialność za swoje podejście.

Dlatego to pytanie skłania do głębszej refleksji. Do odkrycia, że to właśnie empatia i świadomość siebie są kluczem do współpracy, do atmosfery w pracy, a w konsekwencji – do jakości tego, co razem tworzymy.

Bo zmiana zawsze zaczyna się od pytania:

Co ja mogę zrobić, żeby tę sytuację poprawić?

To zdanie to proste, może nawet prostolinijne, ale jednocześnie potężne narzędzie budowania silnego zespołu i dobrych relacji. A to jest potrzebne człowiekowi z natury. Nie tylko w pracy.

Często, gdy myślę o ludziach, którzy mnie inspirują, trudno wskazać tylko jedną osobę. Bo podziw to nie jest coś jednowymiarowego – raz zachwyca mnie siła charakteru Margaret Thatcher, innym razem niezależność i wizja Coco Chanel. Bywa, że bliska jest mi postawa duchowa świętej Anieli, oddanej ludziom i wierze.

Ale zawsze, naprawdę zawsze, moje serce szczególnie bije dla ludzi skromnych, pełnych wiedzy i mądrości, a jednocześnie otwartych i serdecznych.

Taką osobą jest ksiądz prałat Mirosław Wachowski – pochodzący z mojej rodzinnej gminy Pisz (wieś Snopki), obecnie mianowany nuncjuszem apostolskim w Iraku. To człowiek niezwykły – nie tylko ze względu na swoją ścieżkę kapłańską i dyplomatyczną, ale przede wszystkim przez to, jakim jest człowiekiem.

Ksiądz Wachowski włada sześcioma językami. Przez lata pełnił wysokie funkcje dyplomatyczne w Stolicy Apostolskiej – od Senegalu, przez Wiedeń, aż po Sekretariat Stanu.

A jednak nigdy nie stracił tej zwyczajności, która tak ujmuje: zawsze bliski ludziom, prosty w kontakcie, serdeczny.

Potrafił celebrować mszę świętą na szkolnym boisku podczas jubileuszu 500-lecia Snopek a potem usiąść z każdym do stołu, zamienić słowo, uśmiechnąć się.

Dziś, kiedy obejmuje tak zaszczytną rolę nuncjusza w Iraku, czuję ogromną dumę. Dumę, że ktoś z Warmii i Mazur pełni tak wysoką funkcję w Kościele. Ale też radość, że ambasadorem naszego regionu w świecie jest człowiek skromny, mądry i pełen pokory.

Bo wielkość nie mierzy się zaszczytami, ale sercem i pokorą. Ks. Mirosław Wachowski jest tego najlepszym przykładem.

To opowieść o człowieku, ale też uniwersalna lekcja dla nas wszystkich, że prawdziwe przywództwo, w Kościele i w życiu, rodzi się nie z tytułów, lecz z postawy wobec innych.

Fot. https://www.vaticannews.va

Kiedy przyjeżdżam na wieś, pierwsze, co robię, to otwieram okno. Wpuszczam do domu zapach łąki i ogrodu.

Słyszę ciszę przerywaną tylko śpiewem ptaków i odległym szczekaniem psa. To jest ten moment, w którym tempo dnia zwalnia, a ja mogę odetchnąć spokojnie pełną piersią.

Wieś to dla mnie czarujący krajobraz, ale i sposób myślenia: spokojniejszy, uważniejszy. Tu ludzie wciąż żyją bardziej w rytmie natury.

Nie przyspieszają rzeczy, które potrzebują czasu. Potrafią się zatrzymać, żeby zamienić dwa słowa z sąsiadem, podać pomocną dłoń bez oczekiwania niczego w zamian.

Z perspektywy pracy w ochronie zdrowia wiem, jak bardzo potrzebujemy takiej swojskiej „wiejskości” w codziennym życiu: mniej pośpiechu, więcej relacji, więcej miejsca na prawdziwe rozmowy.

To tu, w tej ciszy, przychodzą mi do głowy rozwiązania, które potem stają się zarodkiem i inspiracją zmian w szpitalu.

Wieś daje mi siłę. I przypomina, że nawet najbardziej nowoczesne systemy i procedury muszą mieć w sobie ten ludzki, ciepły pierwiastek. Bo tylko wtedy działają naprawdę.

Kiedy system ochrony zdrowia zmienia się na naszych oczach, nie przez kolejne regulacje, a przez ludzi z pasją, warto ich zauważyć. I docenić.

Dlatego w tym roku z ogromną dumą zgłaszam do konkursu Portrety Polskiej Medycyny 2025, organizowanego przed XXI Forum Rynku Zdrowia, wyjątkowych lekarzy związanych z naszym regionem.

To oni codziennie, ofiarnie i bez fanfar, robią coś naprawdę wielkiego.

dr n. med. Magdalena Zakrzewska – alergolog z innowacyjnym spojrzeniem

Wprowadziła alergologię w naszym regionie na nowy poziom, łącząc innowacje z dostępnością dla pacjentów. Jej zapał inspiruje, a podejście zmienia standardy.  

dr n. med. Agnieszka Biernacka – specjalistka z sercem do rehabilitacji

Nie tylko leczy, ale i przełamuje schematy. Tworzy programy dla kobiet po raku piersi i rozwija projekt e-hybryd, stawiając na technologię w powrocie do zdrowia.  

lek. Jarosław Kołb-Sielecki – onkolog z międzynarodowym doświadczeniem

Znany w Polsce i za granicą, zapewnia pacjentom dostęp do najnowszych terapii, w tym badań klinicznych. Jego wiedza i charyzma robią różnicę.  

dr n. med. Grzegorz Kulesza – torakochirurg z zacięciem lidera

Koordynuje oddział torakochirurgii, budując zespół z ambicjami globalnymi wspiera staże zagraniczne, myśląc o przyszłości medycyny. 

lek. Piotr Przelaskowski – ekspert precyzyjnej diagnostyki

Zaprosił do nas nawigację bronchoskopową, podnosząc poziom diagnostyki płuc. Jego umiejętności przyciągają lekarzy z całej Polski na wymianę doświadczeń.  

dr n. med. Mieszko Mieszkowski – wizjoner zarządzania w ochronie zdrowia

Po stażu w Holandii stawia na digitalizację i współpracę. Jego podejście pokazuje, że przyszłość medycyny to połączenie technologii z empatią.  

dr n. med. Ewa Malinowska – lekarz-opoka z ludzkim obliczem

Specjalistka, która zostaje po godzinach dla pacjentów. Jej wiedza i zaangażowanie to fundament naszego ośrodka.  

lek. Janina Rożek-Budna – pionierka diagnostyki snu 

Rozpoczęła w naszym ośrodku diagnostykę i leczenie bezdechu sennego. Jej praca ratuje zdrowie pacjentów, poprawia jakość życia i przywraca spokojny sen.

lek. Jacek Owczarczyk – strateg zdrowia i innowacji

Zastępca dyrektora ds. medycznych w WMCCP, który łączy lekarską wiedzę z wyjątkowym wyczuciem do wdrażania nowoczesnych rozwiązań. Dzięki jego zaangażowaniu szpital rozwija się w zgodzie z najwyższymi standardami medycznymi.

lek. Hanna Kudyba-Bizon – pogromczyni “zapomnianej” choroby

Koordynatorka Oddziału Gruźlicy w Warmińsko-Mazurskim Centrum Chorób Płuc. Od lat prowadzi terapię choroby, która choć wydaje się odległa wciąż zbiera żniwo. Gruźlica to wyzwanie: długie leczenie, społeczny stygmat, trudna diagnostyka. A mimo to dr Kudyba-Bizon z niezłomną konsekwencją walczy o zdrowie i godność pacjentów.

Nominacja poza schematem  

I jeszcze jedna, nietypowa, ale jakże zasłużona nominacja!

W kategorii Menedżer Rynku Zdrowia 2025 zdecydowałam się zgłosić… Zarząd Województwa Warmińsko-Mazurskiego.

Tak, wiem, to nie nazwisko, ale zespół. I nie ze szpitalnych oddziałów, a z urzędu. Ale to właśnie ten zespół konsekwentnie wspiera rozwój naszych szpitali. Od strategii zdrowotnych, przez konkursy grantowe, aż po inicjatywy społeczne, profilaktyczne i technologiczne.

Dzięki wsparciu tych konkretnych ludzi szpitale w naszym regionie wdrażają zmiany, które namacalnie poprawiają jakość profilaktyki, leczenia i rehabilitacji pacjentów nie tylko z Warmii i Mazur.

Ta nominacja to specjalny ukłon w stronę samorządu, który nie tylko asystuje, lecz aktywnie współtworzy system ochrony zdrowia w regionie.

Masz kogoś na oku?

Zgłoszenia do konkursu przyjmowane są do 15 sierpnia 2025 r. Kategorie: lekarz, menadżer zdrowia, wydarzenie związane ze zdrowiem. 

Jeśli znacie osoby, instytucje czy wydarzenia warte uwagi w medycynie, napiszcie do mnie na wslaskazysk@wmccp.pl a ja przekażę zgłoszenie Kapitule Konkursu.  

W ten sposób choć symbolicznie docenimy tych, którzy kształtują przyszłość naszej służby zdrowia. A przecież od takich gestów czasem zaczynają się wielkie zmiany na lepsze!

Są takie chwile, które ładują człowieka lepiej niż najmocniejsza kawa. Chwile, które przypominają o tym co w życiu najcenniejsze. Dla mnie jedną z nich był powrót do miejsca, od którego zaczęło się wszystko, co ważne i wartościowe w moim życiu.

Myślałam, że wystarczy krótki post na Facebooku. Ale nie wystarczył. Emocje wygrały, więc rozwijam myśl tutaj. Bo Snopki zasługują na więcej niż kilka zdań w „socjalach”.

Snopki. Moja rodzinna wieś. 510 lat historii. I morze emocji.

Z pozoru zwykłe popołudnie: śpiewy, śmiech, rozmowy z sąsiadami, których znam „od zawsze”. Albo przynajmniej od czasów kompotu w słoikach i dzwonków w podstawówce.

Ale dla mnie to było coś więcej – jak zastrzyk czystej, życiowej energii. Bo te rozmowy, szczere, bez filtra, przypomniały mi, po co to wszystko.

Bo nieważne, dokąd zaprowadzi Cię życie. Zawsze niesiesz w sobie wspomnienia-relikwie. Dla mnie to zapach łąki o poranku, smak malin z krzaka i widok malw przed domem Mamy. Tego nie da się wyprzeć. I nie warto.

To nie sentymentalizm. To chłodna refleksja. Korzenie nie są po to, żeby Cię zatrzymać. Są po to, żeby dać Ci siłę. Z korzeniami idziesz dalej pewnie, stabilnie, w zgodzie ze sobą. Bez nich wszystko się chwieje.

W Snopkach poczułam wdzięczność. Radość. Dumę. I przemyślenia, jakich nie daje żaden coaching. A te wianki z żyta, maków i wstążek? Serio, mogłyby spokojnie podbić niejeden wybieg modowy.

Wracam do Was tym wpisem z wdzięcznością. I z przekonaniem, że warto wracać do miejsc, do ludzi i wartości. Choćby na chwilę. Bo to właśnie te chwile wytyczają nam właściwy azymut na burzliwym morzu codzienności.