Wioletta Śląska-Zyśk

Polska mierzy się z falą upałów. Termometry biją rekordy, asfalt mięknie, a my z utęsknieniem wypatrujemy cienia i klimatyzacji.

Podczas mojego, dziś zakończonego, urlopu na Sycylii słońce było codziennym kompanem. Temperatury regularnie przekraczały 40 stopni. Morze było ciepłe, a opalanie się w większości odbywało się w cieniu.

Podczas wycieczki w głąb wyspy powietrze wręcz wibrowało od żaru. Spacerując po wiekowych uliczkach, co chwilę słyszałam: „Ale upał…”, „Nie da się wytrzymać”.

Nasza przewodniczka, kobieta o wielkiej klasie i spokoju, ucięła te utyskiwania jednym zdaniem: „Proszę Państwa, przyjechaliście na Sycylię. Jeśli te temperatury są dla Państwa wyzwaniem, następnym razem polecam Norwegię”.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem. Ta riposta została z nami na dłużej, bo powrót do Polski okazał się prawdziwym sprawdzianem dla hartu ducha wszystkich uczestników wyjazdu.

Ponad półtorej godziny jazdy na lotnisko autobusem, w którym klimatyzacja okazała się jedynie wspomnieniem. A po przylocie… kolejna „sauna” na kółkach: duszny transfer z płyty lotniska do terminala. Bez klimatyzacji, przy zamkniętych oknach, postoje, powietrze niemal stojące w miejscu. Ludzie wokół byli skrajnie zmęczeni i bardzo poirytowani.

I właśnie wtedy wydarzyło się coś, co nazwałabym „małym cudem komunikacji”.

Jadąca z nami nastolatka, zamiast dołączyć do narzekających, uśmiechnęła się promiennie i powiedziała: „Dobrze, że ten autobus we Włoszech nas już zahartował”.

Jedno zdanie. I nagle w autokarze zrobiło się… lżej. Nie, temperatura nie spadła ani o stopień. Ale zmieniła się atmosfera.

Daniel Amen od lat przypomina, że emocje są zaraźliwe. Tak samo stres i lęk, jak spokój i optymizm. Doświadczyłam tego w ostatnich dniach. Kilka dni na południu, gdzie ludzie celebrują życie mimo pracy w skwarze, gdzie uśmiech jest tak naturalny jak espresso po obiedzie, a wieczorna kolacja to przede wszystkim uczta rozmowy i pięknych emocji, pozwoliło mi odsapnąć i wreszcie zwolnić.

Przed nami zapewne jeszcze wiele gorących dni. Dbajmy o siebie, pijmy dużo wody i szukajmy cienia – to zdrowy rozsądek. Ale pamiętajmy również o czymś, czego nie pokazują termometry.

O temperaturze naszych słów. Czasem naprawdę wystarczy jedna osoba, jedno zdanie, jeden uśmiech, by zmienić perspektywę całej grupy.

Bo nasze słowa mają potężną moc. Mogą podbijać frustrację, stając się paliwem dla zmęczenia, albo przynieść ulgę, której tak bardzo potrzebujemy. Czasami to właśnie jedno zdanie, wypowiedziane z lekkością i życzliwością, zostaje z nami najdłużej.

Czego życzę nam dzisiaj? Rozważnej reakcji na żar i umiejętności rozpraszania napięcia choćby jednym, dobrym słowem.

Wioletta

Piszę to na urlopie, o poranku, z pięknym widokiem za oknem. Mam poukładane myśli, sprzyja mi cisza, więc mogę spokojnie odtworzyć to, co czuję.

Dziś Dzień Ojca, a ja nie mogę przestać myśleć o naszym ostatnim rodzinnym spotkaniu. Patrzyłam na tatę i znowu mnie uderzyło: z roku na rok staje się bardziej kruchy, a w moich oczach wciąż jest tym samym gigantem, co wtedy, gdy miałam osiem lat i byłam pewna, że Tata może wszystko!

Mówi się, że mama kocha bezwarunkowo, a ojciec „za coś”. Nie wiem, ile w tym generalnie prawdy, ale u nas to działało. Poprzeczka wisiała wysoko. Bardzo.

Kiedy jako dziecko człapałam do domu z dobrą oceną, myśląc, że będzie ciastko i pochwała, mama głaskała mnie po głowie, a od taty słyszałam: „Stać cię na więcej”. I to była prawda. Wiem, że mogłam więcej.

Dziś myślę o tym z uśmiechem, choć przyznam – jako dzieciaka irytowało mnie to niesamowicie! A teraz? Teraz budzi mnie o piątej rano wewnętrzny głos, który brzmi dokładnie jak głos taty. Mówi: „Możesz lepiej”.

I cóż, to tata miał rację, a nie moja dziecięca, buntownicza natura. Dlatego nawet na urlopie nie odpuściłam porannych ćwiczeń. Dziś takie postawy wychowawcze bywają krytykowane, ale u nas po prostu działały.

Jest też historia, którą chcę opowiedzieć. Kiedy szukali z mamą miejsca do życia, wybrali Snopki koło Pisza. Nie dlatego, że było tam cudownie ani wygodnie. Tata po prostu przeliczył:

„W najgorszym wypadku, jeśli nie będzie nas stać na autobus, dzieci muszą mieć szansę dojść pieszo do szkoły średniej. Muszą mieć otwartą drogę w świat”. Tyle. Nie było wielkich narad rodzinnych ani długich dyskusji. Była decyzja i jej konsekwencje.

Pamiętam też sytuację, gdy zwróciłam się do niego z prośbą o pomoc w rozwiązaniu pewnego problemu. Ku mojemu zaskoczeniu, odmówił. Byłam zdziwiona, może nawet trochę rozczarowana.

Zapytałam wtedy: – Tato, dlaczego? Spojrzał na mnie spokojnie i odpowiedział: – Bo musicie nauczyć się radzić sobie sami. Co będzie, kiedy mnie już zabraknie?

Wtedy wydawało mi się to surowe. Dziś rozumiem, że nie była to odmowa z braku miłości. Wręcz przeciwnie – to była jedna z najtrudniejszych form miłości. Taka, która nie odbiera człowiekowi odpowiedzialności za własne życie.

Tata nie chciał wychować dzieci, które zawsze będą szukały ratunku u innych. Chciał wychować ludzi, którzy poradzą sobie nawet wtedy, gdy będzie bardzo trudno. Ludzi samodzielnych, odważnych i wierzących we własne możliwości. I chyba mu się udało.

Efekt? Wszyscy z naszej czwórki – ja i trzej bracia – skończyliśmy studia. I to nie jedne. Wiedza w naszym domu była świętością. Człowiek bez dyplomu wyższej uczelni okazał się życiowym strategiem.

Zadbał o to, żeby wszystkie jego dzieci zdobyły wykształcenie. To jest właśnie ta mądrość, której nie wyczytasz w żadnym podręczniku, bo nie da się jej zapisać. Ona multiplikuje się poprzez dawanie świadectwa.

Tato, wiem, że nie czytasz blogów. Ale i tak to napiszę.

Dziękuję za tę wysoko zawieszoną poprzeczkę. Za to, że nie odpuszczałeś, nawet kiedy widziałam, że miałeś na to ochotę. Za Snopki. Za tę drogę do szkoły, którą wyliczyłeś, zanim jeszcze wiedzieliśmy, że poprowadzi nas tak daleko. I za to, że wierzyłeś w nasz potencjał czasem bardziej niż my sami!

Wszystkim Ojcom życzę dziś wiele miłości i wdzięczności od dzieci. A nawet jeśli wasze dorosłe pociechy nie zawsze potrafią wyrazić emocje wprost, wiedzcie jedno: wasze głosy pobrzmiewają w ich życiu, czy chcą tego, czy nie.

Kocham Cię, TATO! ❤️

Piłam dziś poranną, czarną kawę w towarzystwie Nathaniela Brandena. Dla niewtajemniczonych: to pisarz, który z poczucia własnej wartości uczynił sztukę i czystą naukę.

I tak, nad tą filiżanką, dopadła mnie refleksja, że jednym z największych znaków naszych czasów wcale nie jest kosmiczne tempo życia czy sztuczna inteligencja. Naszym największym wyzwaniem jest to, że nagle zostaliśmy rzuceni na głęboką wodę i musimy sami, bez koła ratunkowego, dokonywać każdego wyboru.

Jeszcze do niedawna życie przypominało jazdę tramwajem po szynach. Nie mówię, że było łatwiej, bo bywało bardzo trudno. Ale tory były wytyczone i wyraźnie widoczne. Słowo rodzica było święte, nauczyciel miał zawsze rację, a szef w pracy wyznaczał rytm od poniedziałku do piątku. Istniały gotowe, społeczne szablony.

Dziś? Żyjemy w świecie permanentnego „szwedzkiego stołu”. Możesz wybrać absolutnie wszystko: od niszowego zawodu, przez model rodziny, aż po kilkadziesiąt rodzajów mleka na sklepowej półce. Cudowna wolność, prawda? Tyle że na końcu tego kulinarnego raju nikt nie podaje nam gotowego przepisu na to, jak uniknąć egzystencjalnej zgagi od nadmiaru możliwości.

Ostatnio obserwowałam w sklepie młodego człowieka, który stał przed półką z pastami do zębów przez dobre kilka minut. Wyglądał, jakby przeżywał głęboki kryzys decyzyjny. Uśmiechałam się pod nosem, ale wieczorem dotarło do mnie, że my dokładnie tak samo stajemy przed życiowymi wyborami. 

Kiedy brakuje nam wewnętrznego kompasu, zaczynamy histerycznie szukać drogowskazów na zewnątrz – w opiniach innych, w algorytmach Instagrama albo u internetowych guru, którzy obiecują proste odpowiedzi na skomplikowane pytania. A przecież dojrzałość, ta prawdziwa, życiowa i biznesowa, nie polega na ślepym kopiowaniu cudzych instrukcji.

Jako matka coraz mocniej czuję, że naszym zadaniem nie jest wychowanie dzieci, które będą we wszystkim potakiwać światu. Szczególnie w obecnych czasach naszym celem powinno być kształtowanie ludzi, którzy kiedyś, bez naszej podpowiedzi, będą umieli powiedzieć „tak”, gdy cała reszta krzyczy „nie”. Ludzi z własnym kręgosłupem.

Dokładnie to samo widzę w biznesie. Przez lata zarządzałam zespołami i wiem jedno: tabele w Excelu i genialne strategie to za mało. O sile organizacji decydują ludzie, którzy znają swoją wartość. Mądry, pewny siebie każdy członek zespołu – bez znaczenia czy to dyrektor, kierownik działu czy pracownik – potrafi słuchać, potrafi przyznać się do błędu i potrafi szczerze cieszyć się z sukcesu kolegi zza biurka.

Taki człowiek nie dostaje zimnych potów, gdy w zespole pojawia się ktoś zdolniejszy. Wie, że jego wartość nie maleje tylko dlatego, że ktoś obok ma dobry pomysł, inne spojrzenie czy wyjątkowy talent. Nie musi więc niczego udowadniać ani bronić za wszelką cenę. Zamiast walczyć o rację, wybiera współpracę, a zamiast krytykować, buduje dobre relacje.

Budowanie zdrowej samooceny nie powinno być luksusowym dodatkiem dla pasjonatów psychologii. Powinno być naszą polisą ubezpieczeniową na przyszłość. Nie po to, by nosić głowę w chmurach i pękać z dumy, lecz po to, by nie iść przez życie po omacku.

Kiedy dopijałam kawę, pomyślałam, że ten cały rynkowy szum i setki gotowych recept mają jeden cel: zwolnić nas z myślenia. To wygodne, dopóki nie zorientujemy się, że gramy w filmie według cudzego scenariusza, w dodatku kiepsko napisanego. 

Wolę jednak własną reżyserię. Świat bez gotowych instrukcji bywa wprawdzie bardziej wymagający, ale daje największy luksus, jaki możemy sobie podarować: wolność dokonywania własnych, nawet tych najbardziej nieszablonowych wyborów.

I tego zdrowego, odważnego indywidualizmu życzę Wam na co dzień, Kochani! ❤️

Sobota ma swój własny, niespieszny rytm, nawet jeśli spędza się ją w podróży. W drodze na huczne, siedemdziesiąte urodziny mojej szwagierki, postanowiłam zrobić mały przystanek i odwiedzić drugą z nich.

Los i zdrowie sprawiły, że nie mogła świętować dziś z nami przy wspólnym, rodzinnym stole. Pomyślałam więc przekornie: skoro świat nie chce nas dziś połączyć w jednym miejscu, to ja połączę te kropki sama. W końcu w relacjach nie chodzi o to, by meldować się wyłącznie na oficjalnych bankietach, ale by po prostu… być. Choćby na chwilę.

Mam zresztą nieprzyzwoite szczęście do ludzi, a moje szwagierki i bratowe to absolutna ekstraklasa. Ledwo tydzień temu wznosiliśmy toast za pięćdziesiątkę jednej z nich, dziś jadę na kolejne rodzinne święto.

Ktoś mógłby powiedzieć: maraton. Ja powiem: czysty luksus. To właśnie te momenty w drodze, między jednymi a drugimi uściskami, przypominają mi, jak wielką wartością są więzi, które skrupulatnie pielęgnujemy przez lata.

Ten dzisiejszy przystanek rzucił mnie prosto w zielone przestrzenie ogrodu Władzi i Krzysia. I muszę Wam się do czegoś przyznać: to miejsce totalnie mnie urzekło. Nie znajdziemy tu geometrycznego zadęcia, pałacowych rzeźb czy krajobrazowego terytorium… wielkości boiska piłkarskiego.

Nic z tych rzeczy. To kameralna przestrzeń, która mówi, że prawdziwe piękno nie ma nic wspólnego z rozmiarami. Ma za to absolutnie wszystko wspólnego z sercem i gospodarską troską, które ktoś włożył w każdy centymetr ziemi.

Tutaj nic nie dzieje się z przypadku. Kiedy tulipany dyskretnie schodzą ze sceny, natychmiast ustępują miejsca konwaliom. Chwilę później pałeczkę przejmują dumne piwonie i zmysłowe róże. Pełna kultura, rytm, czas i porządek.

A w tle tego spektaklu, bez zbędnego pośpiechu, dojrzewają truskawki, maliny, poziomki i te unikalne, białe, które smakują dokładnie tak, jak najsłodsze wspomnienia z czasów, gdy kolana miało się wiecznie podrapane.

Siedząc tam z filiżanką kawy, pomyślałam, że ten ogród to przecież nic innego jak genialna, botaniczna metafora naszych ludzkich relacji. Przecież nie da się posadzić egzotycznego kwiatka, pójść w swoją stronę i oczekiwać, że przez kolejne trzydzieści lat będzie nas zachwycał świeżością.

Życie tak nie działa. Trzeba podlać, czasem ubrudzić ręce ziemią, przyciąć z czułością to, co już uschło i przestało nam służyć. A czasem, co bywa najtrudniejsze, uzbroić się w świętą cierpliwość i przeczekać zimę, wierząc, że kolejny sezon przyniesie nowe pąki.

Dokładnie tak samo konstruuje się rodzinę, przyjaźń i miłość.

Te najtrwalsze, najpiękniejsze więzi nie wyskakują jak filip z konopi w jeden dzień. Rosną powoli, w swoim własnym tempie. Karmią się uwagą, obecnością i drobnymi gestami. Czasami nie trzeba wielkich deklaracji. Wystarczy ta krótka, sobotnia kawa, chwila szczerej rozmowy i kilka godzin spędzonych razem wśród zieleni, by zresetować głowę i przypomnieć sobie, co w tym całym życiowym biegu ma realne znaczenie.

Patrząc na Władzię i Krzysia krzątających się wśród swoich rabatek, doszłam do jeszcze jednego wniosku. Estetyka i harmonia, którą tworzymy wokół siebie, są zawsze bezwzględnym odbiciem tego, co nosimy w środku.

Nie da się oszukać przestrzeni. Ludzie nie zatrzymują się przy ich płocie tylko po to, by popatrzeć na ładne kwiatki. Oni podświadomie wyczuwają tam coś znacznie głębszego: autentyczną pasję, spokój, dobroć i taką zwyczajną, nienachalną miłość do życia.

A do takich miejsc i takich ludzi po prostu chce się wracać.

Pięknego, spokojnego weekendu, Kochani! Łapcie słońce, dbajcie o swoje prywatne ogrody i pielęgnujcie tych, którzy sprawiają, że Wasz świat jest w rozkwicie!

Ostatnio wszyscy żyjemy niesamowitą drogą Mai Chwalińskiej na Roland Garros. Kiedy patrzy się na suche wyniki w internecie, łatwo wpaść w pułapkę oceniania świata przez zero-jedynkowe „wygrała / przegrała”.

Ale jako kobieta, która w życiu zawodowym i publicznym widziała już niejedną bitwę, wiem jedno: prawdziwe, życiowe zwycięstwa rzadko kiedy mają kształt złotego pucharu.

Częściej mają twarz zmęczonej dziewczyny, która po wyczerpującym meczu, ledwo stojąc na nogach, z klasą gratuluje rywalce, a potem cierpliwie podpisuje kibicom piłki i kapelusze.

Dla mnie Maja wygrała ten turniej na długo przed ostatnią piłką. I nie mówię tego z pozycji internetowego coachingu. Mówię to, bo jej historia to gotowy podręcznik o tym, jak podnosić się z kolan.

Maja przeszła przez depresję. Głośno o tym opowiedziała, zrobiła krok w tył i… wróciła. W świecie, który każe nam biec bez wytchnienia, luksus powiedzenia „stop, muszę uratować siebie” to najwyższy wymiar odwagi.

Z tej jednej, niezwykłej historii rozwija się dla nas cały bukiet życiowych lekcji. Nazwę je umownie płatkami inspiracji.

Płatki, które warto zerwać dla siebie

Gdybyśmy mieli rozłożyć sukces Mai na czynniki pierwsze, zobaczylibyśmy historię utkaną z co najmniej ośmiu wyjątkowych płatków:

1. Odwaga – by przyznać się, że jest ciężko.
2. Zdrowie psychiczne – bez zdrowej głowy żaden talent nie udźwignie presji.
3. Mądra przerwa – zatrzymanie się to wielka świadomość…. Czasem to też strategia.
4. Wielki powrót – dowód na to, że po mroku zawsze nastaje dzień.
5. Konsekwencja – budowanie formy i konsekwentne realizowanie celu, krok po kroku.
6. Skromność – prawdziwa szlachetność nie potrzebuje wokół siebie zgiełkliwego show.
7. Szacunek – kultura i elegancja pokazana zmanierowanemu światu po przegranym meczu.
8. Nadzieja – sygnał dla każdego, kto myśli, że w życiu na coś się spóźnił. Nie, nie jesteście spóźnieni. Każdy ma swój timing.

Sukces pisany pierniczkami, czyli zaplecze, które wierzy na zabój

Ale te płatki nie rozwinęłyby się, gdyby nie zaplecze. I tu dochodzimy do elementu, który poruszył mnie najbardziej. Trafiłam w sieci na niezwykle osobisty i poruszający wpis Grzegorza Berglera, ojca innej zdolnej polskiej tenisistki, Olivii Bergler.

Grzegorz jako rodzic, który sam zjeździł z córką dziesiątki młodzieżowych turniejów i doskonale zna brutalne realia tego sportu „od zaplecza”, opisał sytuację, która rzuca zupełnie nowe światło na sukces Mai.

Często wydaje nam się, że za wielkim tenisem stoją wyłącznie wielomilionowe kontrakty, luksusowe hotele i sztaby specjalistów opłacanych z góry na rok.

Tymczasem za sukcesem Mai stoją lata wyrzeczeń i człowiek, który udowodnił, że definicja słowa „menadżer” potrafi być w sporcie nieskończenie piękna. To Piotr Szczypka.

Jak wspomina Grzegorz Bergler, Piotr uwierzył w Maję tak bardzo, że przez lata inwestował w nią własne, prywatne pieniądze.

Opisał on cudowną anegdotę z jednego z wcześniejszych turniejów ITF w Austrii. Piotr opłacił kolejną noc w hotelu, kupił porządny obiad dla Mai, żeby miała siłę walczyć na korcie… a sam, kiedy budżet wyparował, żywił się darmowymi pierniczkami korzennymi z hotelowej lady.

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że nastoletnia wtedy Maja, zupełnie nieświadoma finansowych akrobacji swojego menadżera, spojrzała na niego z rozbrajającą szczerością i rzuciła:

„Pan to musi te pierniczki bardzo lubić…!”

No i jak tu się nie uśmiechnąć? Kiedy widziałam Maję po finale turnieju, myślałam o tych zwycięskich meczach w Paryżu, które doprowadzały jej menadżera do łez wzruszenia na trybunach. Ale widziałam też właśnie te pierniczki.

To historia o ludziach, którzy nie kalkulowali czystego zysku z procentu od kontraktów sponsorskich, tylko postawili wszystko na jedną kartę, bo zobaczyli w drugim człowieku diament.

Grzegorz Bergler dodał od siebie, że sam niejednokrotnie nie płacił czynszu za mieszkanie, byle tylko jego córka mogła grać w turniejach. To pokazuje, jak gigantyczną cenę płacą polskie rodziny i pasjonaci za to, byśmy mogli potem dumnie kibicować „naszym Biało-Czerwonym” przed telewizorami.

Lekcja dla nas

Czego nas to uczy? Że na własny szczyt nigdy nie wchodzi się w pojedynkę. Często nawet nie wiemy, ile osób na naszym “zapleczu”: w pracy, biznesie czy rodzinie – zupełnie bez naszej wiedzy „je dla nas te korzenne ciasteczka”, dając nam przestrzeń i siłę, byśmy w kluczowym momencie mogli dać z siebie wszystko.

Maju, gratulacje dla Ciebie i całego Twojego sztabu. Pokazaliście, że cicha siła, lojalność i uparty powrót do gry mają dziś największą wartość. Przypomnieliście nam, że wielkie rzeczy rodzą się w bólach, ale to właśnie dlatego smakują najlepiej. Jak korzenne pierniczki!

A my, patrząc na Was, dostaliśmy najpiękniejszy bukiet inspiracji. 

Dziękujemy!

Foto sport.pl i facebook.com/TransferyPilkarskie

Niedawno pisałam o Mamie jako o mądrym świetle, które uczy siły i pozwala dorosnąć, dojrzeć. Z okazji jutrzejszego Dnia Dziecka, patrzę na tę samą relację z drugiej strony. Już nie tylko jako córka, ale jako mama dwóch wspaniałych pociech.

Kiedy na świecie pojawiają się własne dzieci, definicja wychowywania się zmienia. Z jednej strony chcesz je chronić przed całym złem. Z drugiej jest to moment, w którym młody człowiek zaczyna głośno żądać własnej drogi. I robi to, cóż… bardzo po swojemu, czasem wręcz bezpardonowo.

Wielu rodziców wpada wtedy w pułapkę poczucia winy. Pytamy siebie w duchu: „Gdzie popełniłem błąd? Skąd ten nagły bunt i słowa, które tak bolą?”.

Odpowiedź bywa prostsza, niż myślimy. Bunt to nie jest brak miłości. To ewolucyjny trening niezależności.

Żeby stać się dorosłym, nastolatek czy młody dorosły musi sprawdzić, kim jest poza bezpiecznym kloszem naszej troski. Musi dostać prawo do własnych błędów.

Ten proces rzadko bywa cichy. Najczęściej towarzyszy mu trzaskanie drzwiami i słowa, których później wszyscy żałujemy. Pod tym twardym pancerzem kryje się jednak gigantyczna, choć maskowana potrzeba akceptacji.

Nastolatek czy młody człowiek rzadko powie: „boję się, przytul mnie”. Prędzej usłyszysz: „nie wtrącaj się, sam wiem lepiej”.

Najtrudniejsza lekcja rodzicielstwa? Dostrzec pod tą maską dziecko, które wciąż nas potrzebuje, tylko uczy się właśnie nowego, szorstkiego języka miłości.

Dzień Dziecka to doskonały moment do przypomnienia o czymś jeszcze. Dzieckiem nie przestajemy być w momencie odebrania dowodu osobistego, płacenia rachunków czy zapełnienia kalendarza po brzegi. Można mieć 8, 18, 40 czy 60 lat i nadal nosić w sobie tę małą istotę, która po prostu chce być zauważona i wysłuchana.

Dorosłość bywa bardzo ciężka, dlatego tak bardzo potrzebujemy czasem zwykłej lekkości. Śmiechu, zachwytu nad drobiazgami, zabawy.

Dla mnie takim wentylem bezpieczeństwa, przestrzenią absolutnej wolności i radości, jest taniec i gotowanie, a potem smakowanie tych pyszności. Kiedy tańczę i gotuję, świat staje się lżejszy, głowa odpoczywa, a do głosu dochodzi czysta, dziecięca radość z bycia tu i teraz. Radość z delektowania się smakami…

Nam, dorosłym, bardzo brakuje dziecięcej szczerości. Za często milczymy, bo „nie wypada”, chowamy emocje w kieszeń, bo „musimy być silni”. A przecież mówienie o swoich potrzebach to nie egoizm. To najwyższy stopień dojrzałości.

Małe dziecko w złości krzyknie: „Nienawidzę cię!”, choć wcale tak nie myśli. Dorosły potrafi już ubrać tę samą złość w mądre słowa: „Kocham cię, ale zabolało mnie to, co zrobiłeś. Potrzebuję chwili dla siebie”.

I na tym chyba polega całe piękno dojrzałości: żeby nie zgubić w sobie bezbronnej szczerości dziecka, ale połączyć ją z odpowiedzialnością dorosłego. Umieć szczerze przeprosić. Mieć w sobie odwagę do zabawy, ale i siłę do brania konsekwencji za podjęte decyzje.

Z okazji Dnia Dziecka życzę wszystkim dzieciom – tym małym, nastoletnim i tym całkiem dorosłym – aby pamiętały o zachwycie, drobnych radościach i odwadze bycia sobą.

A nam, rodzicom, życzę umiejętności samoregulacji, spokoju i głębokiego zaufania. Dorastanie bywa głośne, a samodzielność boli. Ale pamiętajmy: pod każdym trzaśnięciem drzwi nadal pulsuje ta sama, wielka miłość.

Ona po prostu zmienia właśnie swój kod dostępu.

Pozwólmy sobie jutro na odrobinę lekkości. Cudownego Dnia Dziecka!

Mama. Mamusia. Matka. Słowa proste, a mieszczą w sobie cały świat.

Nie ma drugiej takiej więzi jak ta z kobietą, która nosiła nas pod sercem, zanim jeszcze zobaczyła naszą twarz.

Sama jestem mamą dwójki wspaniałych dzieci, które kocham najmocniej na świecie, więc dzisiaj świętuję również swój dzień. Ale z ogromną czułością i wdzięcznością myślę teraz przede wszystkim o swojej Mamie.

O kobiecie mądrej, silnej, z nieograniczonymi pokładami energii. O kimś, kto jest zawsze. Kto rozumie, wspiera, wierzy i motywuje – a czasem, kiedy trzeba, daje przysłowiowego kuksańca w bok.

Nie zawsze ułatwiała mi życie. Czasem bywała krytyczna, czasem przekorna, ale niezmiennie, do bólu prawdziwa.

Moja Mama od zawsze pozwalała mi decydować. I często powtarzała zdanie, które później wielokrotnie stawiało mnie na nogi:

„To Ty podejmujesz decyzje i Ty ponosisz ich konsekwencje.”

Dziś wiem, że w tych słowach kryła się najwyższa mądrość. To była miłość, która nie wyręcza, ale uczy siły. Miłość, która nie prowadzi ślepo za rękę przez całe życie, ale daje światło, by umieć iść własną, niezależną drogą.

Mamo, dziękuję Ci, że jesteś. Za Twoją obecność, energię, mądrość, wysokie wymagania i bezwarunkową miłość. Za to, że miałaś w sobie dość siły, by pozwolić mi dorosnąć i dojrzeć.

Byłaś i jesteś dla mnie jak światło. Kocham Cię bardzo. ❤️

Znasz to uczucie, kiedy pędzisz na pełnych obrotach… jakbyś ratowała świat, domykasz kolejne projekty, a Twoje własne ciało nagle zaciąga ręczny i mówi stanowcze: „STOP!”?

Dokładnie to spotkało mnie parę miesięcy temu. Długie, wieczorne godziny przy laptopie, dokumenty, maile… Moja codzienność, którą uwielbiam, ale za którą mój kręgosłup wystawił mi w końcu rachunek.

Bywały noce, kiedy obrócenie się na drugi bok graniczył z cudem. Zmiany są, cofnąć się nie dadzą, ale przecież twardzielki nie płaczą nad rozlanym mlekiem, tylko szukają rozwiązań!

I tu pojawia się Ona. Moja przyjaciółka Edyta. Dziewczyna, która potrafi jednym trafnym zdaniem sprowadzić mnie na właściwe tory.

Znacie ten kultowy utwór Happysad „Zanim pójdę”? Mam do niego ogromny sentyment, a ten jeden fragment od lat mocno we mnie rezonuje:

„(…) gdy jedno spada w dół, drugie ciągnie je ku górze”.

Bo prawdziwa, powiedzmy w kontekście tego wpisu, bliskość, parafrazując tekst Happysad, to:

Nie pluszowy miś ani kwiaty, 
to też nie diabeł rogaty. 
Ani kiedy jedno płacze, 
to drugie po nim skacze…

To ta chwila, kiedy druga osoba bez moralizowania po prostu wyciąga rękę.

I tak oto Edyta wyciągnęła mnie… na pilates na reformerach.

Moja nowa miłość w Olsztynie

Znalazłyśmy w Olsztynie świetne miejsce. I powiem Wam szczerze: przepadłam! Pilates to nie jest „katowanie się” na siłowni – co też ma swój urok i na pewno przynosi korzyści. To raczej znacznie bardziej subtelna, momentami wymagająca, ale szalenie… potrzebna rozmowa z własnym ciałem.

Czasem bywa to rozmowa bolesna i aż nazbyt szczera. Zwłaszcza gdy odkrywasz, że Twoje mięśnie brzucha po miesiącach siedzenia za biurkiem postanowiły zapaść w głęboki sen zimowy…

Ale ciało ma genialną pamięć. Pamięta zaniedbania, to fakt. Ale jeszcze lepiej pamięta troskę!

Chodzę już trzeci miesiąc.

• Regularnie? Tak, 2-3 razy w tygodniu.
• Idealnie? Skądże! Życie i praca mają swoje tempo, bywają tygodnie łatwiejsze i te zupełnie zwariowane.

I to jest moja najważniejsza lekcja: nie muszę być perfekcyjna, żeby robić coś dobrego dla siebie. Wystarczy, że po prostu melduję się na… różowym reformerze 🙂 Efekt? Przestałam budzić się w nocy z bólu, powoli wraca lekkość, a kręgosłup jakby znowu zaczął ze mną współpracować.

Kobiecy pakt o nieagresji

Jak większość z nas, przez lata stawiałam na pierwszym miejscu wszystkich i wszystko: obowiązki, pracę, rodzinę, terminy. Dzisiejszy wpis piszę z poziomu kobiety, która… wie, że jej ciało nie potrzebuje luksusów. Ono potrzebuje po prostu… uwagi. Bez napinki i bicia rekordów. Za to z uważnością i troską.

Najpiękniejsze w tym wszystkim jest jednak coś innego. Kobiecy storytelling w najczystszej postaci. To, jak my, kobiety, potrafimy się wspierać. Bez rywalizacji, bez oceniania czy dawania „dobrych rad” z pozycji mądrzejszej. Po prostu z czystą, ciepłą troską: „Chodź ze mną, spróbuj, poczujesz się lepiej”.

Tego właśnie życzę nam wszystkim na ten tydzień. Żebyśmy miały wokół siebie przyjaciół, którzy ciągną nas w górę, i żebyśmy same potrafiły być taką siłą dla innych. Dziękuję, Edytko!

A jeśli od jakiegoś czasu odkładacie spacer, jogę, badania czy zwykłą chwilę z kawą i książką… Może to jest ten moment? Zrób to dla siebie. Nie idealnie. Nie na pokaz. Po prostu łagodnie. Twoje ciało (i dusza!) Ci się odwdzięczy.

Cudownego, pełnego dobrej energii tygodnia dla Was!

Buziaki,

Wioletta ❤️

Szykowałam się ostatnio na spotkanie z moim zespołem. Mogłam oczywiście wyciągnąć klasyczne, pięknie przygotowane slajdy o „synergii”, „misji” i „wartościach”. Pomyślałam jednak, że dziś te słowa zbyt często brzmią jak puste frazesy. A ja nie chciałam mówić sloganami. Ani rodem z archaicznych podręczników, ani z uniwersum powierzchownych, tiktokowych doradców.

Myślami wróciłam do klasyków: do Marka Aureliusza, do Arystotelesa. Aż w końcu zatrzymałam się na „Małym Księciu” i tej słynnej myśli: „Kochać to nie znaczy patrzeć na siebie nawzajem, lecz patrzeć razem w tym samym kierunku”.

Gdyby tak słowo „kochać” zamienić na „współpracować”? Nie patrzeć na siebie przez pryzmat krytyki, nie oceniać się nawzajem, ale mieć przed oczami ten sam cel. Piękna, romantyczna wizja, prawda?

Tylko czy we współczesnym, rozpędzonym zarządzaniu wizja de Saint-Exupéry’ego ma jeszcze rację bytu? Czy w świecie pełnym presji naprawdę wystarczy po prostu „patrzeć w tym samym kierunku”?

Prawda jest taka, że nigdy nie będziemy patrzeć na świat identycznie. Różnimy się i to jest naturalne. Jednak w codziennym pędzie, pod ogromną presją czasu i odpowiedzialności, niezwykle łatwo wpaść w pewną ludzką pułapkę. Pułapkę patrzenia na siebie nawzajem przez pryzmat ocen.

Zdarza się, że zaczynamy recenzować cudze obowiązki. Pojawia się myśl: „ja zrobiłabym to lepiej, szybciej, inaczej”. Próbujemy pouczać innych, zapominając, jak trudną i wymagającą rolę ma osoba stojąca tuż obok nas.

Wiem, że jesteśmy tylko ludźmi. Miewamy gorsze dni, a zmęczenie daje o sobie znać. Ale każdego dnia mój zespół udowadnia mi coś niezwykłego: że w kluczowych momentach potrafimy odłożyć na bok wzajemne oceny i osobiste ambicje. To jest właśnie ta gigantyczna dojrzałość, która pozwala nam połączyć siły dokładnie tam, gdzie gra toczy się o to, co najważniejsze.

Bo naszą największą wartością wcale nie jest nieomylność. Jest nią to, że mimo wszystkich różnic potrafimy w ułamku sekundy stworzyć jeden, spójny i doskonale działający organizm. I ostatecznie zacząć patrzeć dokładnie w tym samym kierunku.

Dobrego i… pełnego prawdziwego porozumienia tygodnia, Kochani!

W świecie wiecznej „gotowości” i kultu efektywności, multitasking stał się naszym nowym obowiązkiem. Dla większości z nas, sukces to kalendarz wypełniony po brzegi i nieustanna dyspozycyjność.

Pracuję dużo, kocham to, co robię, i wiem (niestety…), że odpowiedzialność często kasuje wolne wieczory czy weekendy. Ostatnio jednak życie przypomniało mi o czymś, co my – kobiety dążące do sukcesu – często spychamy na margines. O prawie do… niebieskich migdałów.

Zaczęło się od matury mojego syna. Widząc jego stres i niekończące się godziny walki o wynik, rzuciłam: „Jak się zmęczysz, po prostu pomyśl o niebieskich migdałach”. Spojrzał na mnie, jakbym mówiła w zapomnianym dialekcie.

I wtedy poczułam w sobie matczyny bunt.

Dla mojego pokolenia to był często zarzut. Pamiętacie? „Zamiast się uczyć, znów myślisz o niebieskich migdałach!”. Marzycielstwo utożsamiano z lenistwem, czyli występkiem przeciwko tradycyjnemu etosowi ciężkiej pracy.

Dziś mówię głośno: mój syn, Wasze dzieci i my sami – mamy prawo do niebieskich migdałów! To nie jest brak ambicji. To najwyższa forma wolności i prawo do tego, by na moment przestać być „wykonawcą zadań”, a po prostu być sobą.

Potrzebujemy tego, by wróciła kreatywność. Nasz mózg zaczyna poszukiwać nowych rozwiązań dopiero wtedy, gdy na chwilę oderwiemy się od problemu. Inne kultury rozumieją to od wieków.

Włosi celebrują dolce far niente – słodkie nicnierobienie.

Hiszpanie mają swoje mañana i ukochane przeze mnie tranquilo, które mówi: uspokój się, nie napinaj, oddychaj.

Grecy z kolei pielęgnują siga-siga, powoli, bez spalania się w ogniu cudzych oczekiwań.

Przemęczony umysł nie podejmie wizjonerskich decyzji. Wypalony mózg instynktownie broni się przed kolejnymi bodźcami. My, dorośli, nawet marzyć zaczynamy zadaniowo: licząc budżety, analizując KPI i układając marzenia w harmonogramy.

A gdzie miejsce na marzenia niepraktyczne? Lekkie? Choćby i niebieskie?

Uważam, że potrzebujemy nowej kultury życia. Nie kultury bylejakości czy ucieczki od odpowiedzialności, ale kultury oddechu. Nie chodzi o to, by przestać planować i budować, ale o to, by nie zgubić siebie w ciągłym „muszę”.

Kobieta nie musi o wszystkim pamiętać. Mężczyzna nie musi zawsze być twardy. Dziecko nie musi być projektem doskonałości, a senior nie musi udowadniać, że nie jest ciężarem.

Lider nie musi mieć odpowiedzi na wszystko, a pracownik nie musi zasługiwać na odpoczynek dopiero wtedy, gdy całkiem opadnie z sił.

Dlatego tak bardzo potrzebujemy powrotu do niebieskich migdałów. Nie jako kaprysu, ale jako mądrego powrotu do siebie. Przestrzeni, w której nie trzeba natychmiast produkować wyników.

Więc jeśli czujesz, że jesteś przeciążona lub przeciążony, zatrzymaj się na chwilę. I pomyśl o niebieskich migdałach.

Ja dziś pomyślałam i… tak właśnie powstał ten post. 😊

Wiosna ma to do siebie, że bezkompromisowo przypomina o nowych otwarciach. Wczoraj mój syn zakończył liceum, a już jutro on i tysiące młodych ludzi usiądą do arkuszy maturalnych.

Ten moment zawieszenia między „już nie dziecko” a „jeszcze nie dorosły”, skłonił mnie do refleksji, która dotyczy nas wszystkich, niezależnie od metryki.

Chodzi o odpowiedzialność za własny scenariusz.

Słuchałam ostatnio jak zawsze charyzmatycznego wystąpienia Baracka Obamy. I jedno zdanie poruszyło mnie wyjątkowo mocno: możemy mieć najlepszych nauczycieli, najbardziej wspierających rodziców i szkoły z najwyższej półki.

Ale to wszystko nie ma znaczenia, jeśli sami nie zdecydujemy się wziąć odpowiedzialności za własny los.

Często budujemy mury z wymówek. „Trudne czasy”, „brak kasy”, „niesprzyjające okoliczności”. Ale spójrzmy prawdzie w oczy:

Obama wychowywał się bez ojca, z mamą, która budziła go o 4:30 rano, by uczyć go przed własną pracą.

J.K. Rowling usłyszała „nie” od dwunastu wydawnictw, zanim świat poznał Harry’ego Pottera.

Michael Jordan został wyrzucony z licealnej drużyny, by później stać się ikoną sportu.

Takie przykłady można mnożyć tuzinami.

Ci ludzie nie urodzili się pod szczęśliwą gwiazdą. Oni po prostu zrozumieli, że okoliczności mogą być tłem, ale nie muszą stanowić wymówki dla złego nastawienia czy odpuszczania.

Porażki nas nie definiują. One nas rzeźbią. Uczą, co następnym razem zrobić lepiej. To lekcja nie tylko dla maturzystów, ale dla każdego z nas w pracy, w relacjach, w codziennym działaniu.

Nikt nie napisał za nas naszego przeznaczenia. To my, dzień po dniu, decydujemy o tym, co możemy ulepszyć w swoim otoczeniu.

Mój przekaz na ten tydzień?

Zamiast narzekania, działanie. Zamiast oglądania się na innych, krok w stronę własnej zmiany. Wszystkim maturzystom, a w szczególności mojemu kochanemu i już jakże dorosłemu „synkowi”, życzę jasności umysłu.

I wiary: Wasza przyszłość jest w Waszych rękach! Wykorzystajcie ten czas mądrze.

A nam wszystkim życzę, byśmy potrafili przekuwać niezadowolenie w zmianę. Bez filtrów i bez upiększania rzeczywistości.

Za to z niezłomnością do bycia kowalem własnego losu.

Powodzenia, idźmy po swoje!

Impulsem do dzisiejszego wpisu stała się niedawna gala Marszałka Województwa – XXIII edycja Lauru „Najlepsi z Najlepszych”. Blask jupiterów na scenie, mistrzowsko prowadzonej przez zjawiskową Jolę Wiszniewską, symbolizował coś znacznie więcej niż tylko kurtuazyjne gratulacje.

Ten blask, padający na laureatów, dzięki ich tytanicznej pracy i wybitnym osiągnięciom opromienia nas wszystkich: nasze miasto, region i olsztyńską medycynę.

To właśnie tam, w aurze sukcesu stworzonej przez Marszałka Marcina Kuchcińskiego, wyraźnie zobaczyliśmy, jak Olsztyn ostatecznie wychodzi z cienia.

To wydarzenie przypomniało mi o kultowym serialu „Szpital na peryferiach”. Dr Karel Sova uczył nas w nim, że wielka medycyna to przede wszystkim odwaga porywania się na rzeczy niemożliwe. Uczył braku kompleksów wobec wielkich placówek w Pradze.

Dziś, patrząc na zdjęcia z gali i na to, co wspólnie budujemy w Warmińsko-Mazurskim Centrum Chorób Płuc, czuję, że piszemy nową, znacznie bardziej dynamiczną wersję tej historii.

Z jedną zasadniczą różnicą: my już dawno przestaliśmy być peryferiami.

Mój miniony tydzień upłynął pod znakiem Estonii i Tallina, gdzie pracowaliśmy nad projektem rehabilitacji hybrydowej. Ktoś mógłby zapytać: po co szpitalowi w Olsztynie wirtualni asystenci czy zaawansowane cyfrowe narzędzia z północy Europy? Odpowiedź brzmi: odpowiedzialność za jutro. 

Nie godzę się na narrację, że „jest ciężko” i nic nie da się zmienić. Zamiast pomstować na rzeczywistość, kreujemy autorskie rozwiązania. Projektujemy system, w którym pacjent z POChP jest bezpieczny we własnym domu, wspierany technologią zweryfikowaną przez naszych lekarzy.

Medycyna przyszłości musi być tam, gdzie pacjent, wychodząc daleko poza mury szpitala.

Zespół, który zmienia zasady gry

Wierzę, że siła lidera to jedynie odblask siły ludzi, którymi się otacza. Mam zaszczyt pracować z zespołem, który pasję i ambicję budowania nowej jakości ma wpisane w DNA. To ich sukcesy są najlepszą wizytówką naszego regionu:

• dr n. med. Magdalena Zakrzewska – niedawno ogłoszona „Kobietą z Charakterem”. Ta statuetka to symbol. Prawdziwą wartością jest unikalny ośrodek odczulania jadami owadów i centrum leczenia HAE, które dr Magdalena Zakrzewska budowała z niespotykaną konsekwencją. To dzięki jej determinacji powstał kliniczny oddział alergologiczno-pulmonologiczny. Jej codzienna walka o jakość opieki to lekcja dla nas wszystkich.

• lek. Jarosław Kołb-Sielecki – laureat Lauru Marszałka. Jego publikacje w prestiżowym „The Lancet” sprawiają, że onkologiczny świat spogląda na Olsztyn z autentycznym szacunkiem. To tacy ludzie jak on, stojąc na scenie podczas gali, sprawiają, że blask sukcesu pada na całe miasto.

• lek. Grzegorz Litepło – nasz nowy specjalista chirurgii klatki piersiowej z oceną celującą. Wiedzę szlifował w Szanghaju u boku legendarnego dr. Diego Rivasa, a dziś z tą światową jakością ratuje życie pacjentów na naszych salach operacyjnych.

• prof. dr hab. n. med. Krzysztof Kuziemski – to dzięki jego determinacji po raz pierwszy przeprowadziliśmy w Olsztynie embolizację tętnic oskrzelowych. To był moment, w którym definitywnie zatarliśmy granicę między medycyną „regionalną” a wybitną.

Strategia to nie przypadek

Empatia w medycynie musi iść w parze z żelazną konsekwencją. Dlatego nie czekamy na gotowe scenariusze. My tę przyszłość sami projektujemy, „biorąc byka za rogi”.

Stawiamy na automatyzację procesów i ścisłą współpracę z ośrodkami akademickimi – Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim czy Uniwersytetem Jagiellońskim. 

Aktywnie uczestniczymy w kluczowych wydarzeniach skupiających ekspertów, takich jak MCSC Hospital czy inicjatywy Ministerstwa Zdrowia.

Jeżeli ktokolwiek uważa jeszcze, że Olsztyn to „szpital na peryferiach”, to nasze sukcesy – od Estonii po Szanghaj – są tego najlepszym dementi. To nie przypadek, to strategia adekwatna do wymogów naszych czasów.

Co ważne, WMCCP nie jest osamotnione. W każdym z olsztyńskich szpitali można odnaleźć podobne historie. Każdy z dyrektorów naszych placówek niesie w sobie tę samą ambicję i wiarę, że siła naszej medycyny płynie ze wspólnej odwagi.

To ten zbiorowy sukces celebrował Marszałek Marcin Kuchciński.

Moim celem jest, by nazwiska naszych liderów były dla Państwa medycznym certyfikatem bezpieczeństwa. W świecie pełnym szumu, jedyną walutą, która naprawdę się liczy, są fakty i uratowane życie.

Olsztyn nie czeka już w przedsionku wielkiej medycyny. Rozgościliśmy się w salonie i, zapewniam Państwa, to dopiero początek. Pokazujemy wyniki, których nie da się zignorować.

Alleluja i do przodu! 😉

W ubiegłym tygodniu wróciłam z Warszawy (z merytorycznych rozmów o funduszach z KPO i cyberbezpieczeństwie) niemal prosto na galę „Kobiety z charakterem”.

To był ważny wieczór dla naszego zespołu. Dr n. med. Magdalena Zakrzewska odebrała statuetkę, a każde takie publiczne docenienie pracy medyka to cenny sygnał, że wysiłek wkładany w rozwój medycyny jest dostrzegany szeroko poza murami szpitala.

Ta gala skłoniła mnie do refleksji nad tym, jak silne osobowości kształtują dzisiejszą opiekę zdrowotną.

W medycynie autorytet lekarza-lidera jest dla pacjenta magnesem. To naturalne, że szukamy rąk, którym możemy bezgranicznie zaufać. Wierzę jednak, że prawdziwa siła takiego „charakteru” przejawia się w czymś jeszcze: w umiejętności wkomponowania indywidualnej pasji w precyzyjny mechanizm całego oddziału.

Miarą każdego zawodowego sukcesu zarządczego jest bowiem moment, w którym talent lidera harmonijnie łączy się z samodzielnością jego zespołu, budując wartość instytucji wykraczającą poza ramy jednego gabinetu.

Ważnym dopełnieniem ostatnich wydarzeń była dla mnie sytuacja z ubiegłego tygodnia. Cieszę się, że obok prestiżowych laurów, nasi pracownicy odnajdują sens także w tych najprostszych gestach – jak jedna z rezydentek, którą po wyjątkowo trudnym dyżurze podniosły na duchu ciepłe słowa pacjenta.

To właśnie ta cicha, codzienna energia całego personelu medycznego, administracji i specjalistów tworzy fundament, na którym mogą wyrastać nagradzane talenty.

Wspólnie z moimi zastępcami staramy się tworzyć pracownikom „bezpieczny port”: od nowoczesnych technologii po stabilność procedur. Obecność wyrazistych osobowości motywuje nas wszystkich do tego, by ten port był jeszcze szczelniejszy i bardziej spójny. 

Prawdziwa klasa lidera – dyrektora, koordynatora, kierownika czy pielęgniarki oddziałowej – objawia się w dbaniu o wspólny dom. I zrozumieniu, że laury smakują najlepiej wtedy, gdy są owocem solidarności całego zespołu.

Gratuluję Pani Doktor tego wyróżnienia. Jest ono pięknym symbolem Pani ambicji, determinacji i nieustannego rozwoju. Wracamy do pracy bogatsi o tę energię, ale i świadomi, że to spójność naszych działań oraz lojalność wobec wspólnej wizji budują przyszłość naszego Centrum.

Właśnie dzięki jedności, pracy z wizją i poczuciu wspólnych wartości każda organizacja rośnie w siłę!

Są takie projekty zawodowe, które ze względu na swój charakter zostają z człowiekiem na długo. Dla mnie jednym z nich jest Zakład Aktywności Zawodowej „Wieża” w Piszu, który właśnie obchodzi swoje 10-lecie.

Pamiętam moment, kiedy jako wicemarszałek województwa zabiegałam o środki na jego uruchomienie. To nie była oczywista decyzja. Wymagała determinacji i wiary, że naprawdę warto.

Od początku moja intuicja podpowiadała mi coś, co z jednej strony jest pozornie oczywiste, ale jak pokazuje rzeczywistość, nie zawsze jest oczywiste w praktyce: osoby z niepełnosprawnościami nie potrzebują litości. Potrzebują sprawczości i ponad wszystko poczucia ludzkiej godności.

Dziś piska „Wieża” to antyteza „wieży z kości słoniowej”. To ludzie, wspólnota i praca, która daje poczucie sensu. Ta wieża nie odcina od świata, lecz włącza, otwiera możliwości.

W takich projektach zasadza się istota sprawczości. Kiedy decyzje sprzed lat przekładają się na ludzkie historie z happy endem, największą nagrodą jest ta powiedziałabym wręcz wzruszająca satysfakcja.

Dziękuję za to wyróżnienie. I gratuluję Wam wszystkim – od dekady tworzycie miejsce z niesamowitą historią i, nie mam wątpliwości, świetlaną przyszłością.

Wioletta Śląska-Zyśk

Przyznajcie się, ile razy słyszeliście to zdanie, gdy porywaliście się na coś „niemożliwego”? Ile razy gaszono Wasz entuzjazm tym ironicznym przysłowiem?

Dziś, w samym środku przedświątecznej gorączki, między mazurkiem a ostatnimi przygotowaniami, mówię głośno i wyraźnie: 

Nic bardziej mylnego! 

Jako region, jako wspólnota i jako kobiety, które codziennie biorą życie za rogi, wiemy jedno: Nadzieja to nie naiwność. Nadzieja to strategia. 

To silnik, który napędza nas do zmian, do walki o lepszą przyszłość i do wiary w to, że po każdej, nawet najdłuższej nocy, przychodzi świt.

Wielkanoc to manifest nadziei

Często gubimy się w tej codziennej krzątaninie. Lista zakupów, porządki, dopinanie spraw zawodowych przed długim weekendem… Stop! Zanim wrzucicie kolejny bieg, pomyślcie o tym, co jest wiodącą wartością tych Świąt.

Wielkanoc to fundament nadziei. To dowód na to, że światło zawsze wygrywa z mrokiem. Jeśli ktoś mówi Wam, że nadzieja jest matką głupich, odpowiedzcie mu z uśmiechem: nadzieja jest matką odważnych. Tych, którzy nie boją się marzyć i działać na rzecz własnej, ale i wspólnej społecznie przyszłości.

Moje wielkanocne życzenie dla Was (i dla mnie samej!)

W tym roku życzmy sobie, abyśmy w świątecznym zamieszaniu znaleźli chwilę na… oddech. Niech wielkanocna nadzieja nie będzie tylko pustym słowem, ale paliwem, które da nam siłę do działania po świętach!

Nie zapominajmy o bliskich.

Nie zapominajmy o sobie.

I przede wszystkim nigdy nie dajmy sobie wmówić, że wierzyć w lepsze jutro to słabość.

To my, ludzie z pasją i nadzieją w sercu, zmieniamy ten świat. I to jest najpiękniejsza wiadomość, jaką niesie nam ten czas.

Wesołego Alleluja! Ślijcie tę energię dalej!

Wiola