Wioletta Śląska-Zyśk

Przyznajcie się, ile razy słyszeliście to zdanie, gdy porywaliście się na coś „niemożliwego”? Ile razy gaszono Wasz entuzjazm tym ironicznym przysłowiem?

Dziś, w samym środku przedświątecznej gorączki, między mazurkiem a ostatnimi przygotowaniami, mówię głośno i wyraźnie: 

Nic bardziej mylnego! 

Jako region, jako wspólnota i jako kobiety, które codziennie biorą życie za rogi, wiemy jedno: Nadzieja to nie naiwność. Nadzieja to strategia. 

To silnik, który napędza nas do zmian, do walki o lepszą przyszłość i do wiary w to, że po każdej, nawet najdłuższej nocy, przychodzi świt.

Wielkanoc to manifest nadziei

Często gubimy się w tej codziennej krzątaninie. Lista zakupów, porządki, dopinanie spraw zawodowych przed długim weekendem… Stop! Zanim wrzucicie kolejny bieg, pomyślcie o tym, co jest wiodącą wartością tych Świąt.

Wielkanoc to fundament nadziei. To dowód na to, że światło zawsze wygrywa z mrokiem. Jeśli ktoś mówi Wam, że nadzieja jest matką głupich, odpowiedzcie mu z uśmiechem: nadzieja jest matką odważnych. Tych, którzy nie boją się marzyć i działać na rzecz własnej, ale i wspólnej społecznie przyszłości.

Moje wielkanocne życzenie dla Was (i dla mnie samej!)

W tym roku życzmy sobie, abyśmy w świątecznym zamieszaniu znaleźli chwilę na… oddech. Niech wielkanocna nadzieja nie będzie tylko pustym słowem, ale paliwem, które da nam siłę do działania po świętach!

Nie zapominajmy o bliskich.

Nie zapominajmy o sobie.

I przede wszystkim nigdy nie dajmy sobie wmówić, że wierzyć w lepsze jutro to słabość.

To my, ludzie z pasją i nadzieją w sercu, zmieniamy ten świat. I to jest najpiękniejsza wiadomość, jaką niesie nam ten czas.

Wesołego Alleluja! Ślijcie tę energię dalej!

Wiola

To zdanie może brzmieć nietypowo w ustach dyrektora placówki medycznej, ale wierzcie mi, to najwyższa forma troski o pacjenta. Puste poczekalnie to nie brak pracy dla lekarzy. To dowód na to, że jako społeczeństwo zaczęliśmy wygrywać walkę o własne zdrowie znacznie wcześniej – zanim choroba stała się silniejsza od nas.

Ten wpis to efekt bardzo ciekawej rozmowy, jaką miałam przyjemność odbyć w studiu Telewizji Kopernik. Razem z panią Grażyną Przasnyską, przewodniczącą Komitetu Głównego Olimpiady o Zdrowiu, mogłyśmy opowiedzieć o projekcie, który jest mi szczególnie bliski: właśnie o tej adresowanej do młodzieży rywalizacji.

Często powtarzam, że nowoczesny szpital to, owszem, mury, najnowocześniejszy sprzęt, wybitni specjaliści i troskliwa opieka. Ale to także – a może przede wszystkim – równie ważna odpowiedzialność za profilaktykę.

W Warmińsko-Mazurskim Centrum Chorób Płuc w Olsztynie widzimy to wyraźnie: do naszych gabinetów trafiają coraz młodsi pacjenci z chorobami cywilizacyjnymi. To sygnał, którego nie wolno nam zignorować.

Supermoce nie tylko w filmach

Profilaktyka to proces, który musi zacząć się wcześnie. W naszym Centrum już trzeci rok, dzięki wsparciu Samorządu Województwa, uczymy najmłodszych w ramach akcji „Supermoce pierwszej pomocy”.

Zależy nam, by dzieci wiedziały, jak reagować, gdy zagrożone jest życie. Ale edukacja musi iść dalej – tam, gdzie młodzi ludzie wchodzą w dorosłość.

Olimpiada: młodzi dla młodych

Olimpiada o Zdrowiu, której partnerem jest nasz szpital, to projekt wyjątkowy. Dlaczego? Bo nie opiera się na suchych wykładach.

Chcemy dotrzeć do młodzieży, mówiąc ich językiem: poprzez filmy tworzone przez rówieśników, debaty i nowoczesne testy.

Tu należą się ogromne podziękowania dla naszych specjalistów za merytoryczne wsparcie projektu. Nad jego jakością czuwali: prof. dr hab. n. med. Anna Doboszyńska, dr n. med. Magdalena Zakrzewska, dr n. med. Agnieszka Biernacka, prof. dr hab. n. med. Krzysztof Kuziemski oraz lek. Łukasz Smyk.

To ich wiedza jest fundamentem tego przedsięwzięcia.

Współpraca ma wielką moc!

Ta inicjatywa to dowód na to, co można osiągnąć, gdy połączymy siły. Wsparcie Ministerstwa Edukacji, zaangażowanie Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, pasja pani wicemarszałek Katarzyny Sobiech oraz ogromne zaangażowanie naszych lekarzy – to wszystko składa się na sukces.

Dla mnie najważniejsza jest jednak oddolna energia pracowników naszego szpitala. Szczególne podziękowania dla Beaty Matuszewskiej i Magdaleny Ponichtery. To one założyły stowarzyszenie, byśmy mogli skutecznie ubiegać się o fundusze na ten szczytny cel.

Skromność i profesjonalizm naszych dziewczyn jest niesamowita! To one de facto budują – niech celowo zabrzmi to górnolotnie – fundamenty zdrowszego społeczeństwa. I robią to namacalnie!

Warmia i Mazury to region, którego jedną z inteligentnych specjalizacji jest zdrowe życie. Wierzę, że dzięki takim projektom jak ta Olimpiada, nasze województwo zyska świadomych i odpowiedzialnych obywateli.

Uważam, że w medycynie nie chodzi tylko o to, by zapełniać szpitalne sale coraz nowocześniejszym sprzętem. Chodzi przede wszystkim o to, byśmy potrafili żyć tak, aby jak najrzadziej musieć z niego korzystać.

Kiedy dziesięć lat temu jako wicemarszałek województwa patrzyłam na pierwsze plany Portu Lotniczego Olsztyn-Mazury, widziałam coś więcej niż pas startowy i terminal. Widziałam odwagę.

Bo budowa lotniska w regionie, który wielu kojarzyło tylko z ciszą i spokojem, było aktem odwagi. I wiary w to, że zasługujemy na połączenie ze światem na naszych własnych zasadach.

Dziś, z perspektywy czasu jestem w pełni przekonana: o lotniskach nie powinno się rozmawiać wyłącznie z kalkulatorem w ręku.

Liczby są ważne, oczywiście. Statystyki pasażerów, siatka połączeń, rentowność, to twardy fundament. Ale pod nim kryje się warstwa znacznie głębsza, niemal intymna dla regionu. To nasze poczucie wartości.

Lotnisko to deklaracja: „Jesteśmy. Liczymy się”.
Pamiętam te emocje, gdy nomen omen „pilotowałam” proces uruchamiania portu w Szymanach. To była praca nad infrastrukturą. Ale to była też walka o to, by Warmia i Mazury przestały być li tylko „malowniczą prowincją”.

Naszym celem było to, abyśmy stali się komunikacyjnym partnerem dla Polski i Europy. Połączenie ze światem zmienia perspektywę: nagle to, co dalekie, staje się bliższe, a nasz region zaczyna być ważnym punktem odniesienia na mapie.

Często słyszę pytanie: czy to się opłaca?
Moja odpowiedź jest prosta: a ile warta jest ambicja? Ile wart jest impuls dla lokalnego przedsiębiorcy, który dzięki lotnisku widzi szansę na eksport? Ile warta jest pewność, że w sytuacjach kryzysowych mamy tu logistyczne zaplecze i bezpieczeństwo?

Dla mnie te 10 lat to dowód, że lotnisko to także magnes dla biznesu. Tereny wokół portu to dzisiaj ceny kapitał regionu. Gotowe grunty pod inwestycje dopiero nabierają prędkości startowej.

Dlatego wierzę w mądry rozwój i kolejne dobre lata naszego regionalnego portu. Bez obaw o trudne pytania, za to z poczuciem własnej wartości.

Port Lotniczy Olsztyn-Mazury to dla mnie osobiście dowód na to, że nasz region potrafi sięgać wysoko. Zarządzanie silnym regionem wymaga twardego stąpania po ziemi, ale i wizji wysokich lotów!

A na tym pokładzie stery trzymają ludzie, którzy są realistami z wizją: Kapitan Marcin Kuchciński i Pierwszy Oficer Wiktor Wójcik. Cieszę się, że mogłam być członkiem tej załogi. Życzę naszemu regionalnemu portowi na kolejne dekady, by wciąż rozwijał skrzydła!

W Barcelonie, w Recinte Modernista de Sant Pau (Szpital Św. Pawła), łatwo pomylić pierwsze wrażenie. Człowiek wchodzi do historycznej sali chorych i przez chwilę myśli, że ogląda muzeum.

Piękna architektura i światło padające tak, jakby ktoś je zaplanował, ogród, który nie jest „zielenią obok”, tylko częścią opowieści o powrocie do zdrowia. A potem dociera, że to nie była dekoracja. To była filozofia leczenia!

Recinte Modernista de Sant Pau nie został zaprojektowany jako budynek ochrony zdrowia. Powstał jako system leczenia. Architekt Lluís Domènech i Montaner oraz fundator Pau Gil i Serra założyli coś, co dziś wciąż czasem nazwamy rewolucją: pacjent miał zdrowieć nie tylko dzięki medycynie, ale dzięki przestrzeni, światłu, ciszy i poczuciu godności.

W tym miejscu historia nie pachnie przeszłością. Pachnie raczej ostrzeżeniem i podpowiedzią jednocześnie: największe przełomy w ochronie zdrowia rzadko zaczynają się od nowego urządzenia. Zaczynają się od zmiany modelu, od decyzji, jak ma działać system i co tak naprawdę uznajemy za terapię.

I dlatego rozmowy, które wraz z zespołem Warmińsko-Mazurskiego Centrum Chorób Płuc odbywaliśmy w Barcelonie, brzmiały dla mnie jak kontynuacja tamtej myśli sprzed stu lat, tylko przepisana na język współczesnej medycyny.

Mówiliśmy o onkologii przyszłości, badaniach klinicznych, mikrobiomie, o tym, jak rośnie skuteczność terapii i jak poważnie trzeba traktować działania niepożądane. Rozmawialiśmy też o dobrostanie zespołów medycznych, bo coraz trudniej udawać, że da się budować jakość opieki na permanentnym przeciążeniu ludzi, którzy tę opiekę tworzą.

Mówiliśmy wreszcie o odpowiedzialnym wdrażaniu technologii. O tym, że nowoczesny szpital to nie katalog zakupów, tylko mądrze zaprojektowany proces kliniczny, organizacyjny i ludzki. Technologia może ten proces wzmacniać albo go rozsadzać od środka. Różnica nie leży w parametrach urządzeń. Leży w decyzjach.

I tu dochodzę do zdania, które brzmi prowokacyjnie, ale wcale nie jest futurystycznym straszeniem: nie łudźmy się, że technologia zastąpi człowieka w tym, co w medycynie najdelikatniejsze.

Niech AI przytuli człowieka i powie mu, żeby był silny. Nie widzę tego. Algorytmy mogą pomóc diagnozować, porządkować dane, przyspieszać ścieżki leczenia i redukować ryzyko błędu. Ale w kluczowych momentach choroby pacjent nie potrzebuje „optymalizacji”. Potrzebuje obecności. Potrzebuje empatii. Potrzebuje zrozumienia, którego nie da się zaprogramować.

Kilka dni po Barcelonie jadę do Mikołajek na XI Europejski Kongres Samorządów (2-3 marca). I nagle ta sama opowieść zmienia skalę. Z perspektywy pojedynczego szpitala przechodzimy do perspektywy państwa i samorządu, do rozmowy o bezpieczeństwie, gospodarce, odporności instytucji. W tej debacie zdrowie coraz rzadziej jest „jednym z tematów”. Coraz częściej staje się fundamentem.

Nie ma bezpieczeństwa państwa bez bezpieczeństwa zdrowotnego obywateli. To zdanie jeszcze niedawno brzmiałoby jak patos. Dziś jest po prostu opisem rzeczywistości. Szpital nie jest już tylko miejscem leczenia. Staje się elementem infrastruktury odporności, tak samo ważnym jak energetyka, transport czy systemy bezpieczeństwa publicznego. Wystarczy jeden kryzys, by okazało się, jak szybko „sektor zdrowia” zamienia się w być albo nie być naszego państwa.

Barcelona pokazuje przyszłość (holistycznej!) medycyny, w której liczy się całość: skuteczność, bezpieczeństwo, doświadczenie pacjenta i kondycja zespołu. Mikołajki są miejscem, w którym trzeba zadać pytanie o to, jak zbudować taki system w Polsce, z udziałem samorządów, które najlepiej widzą lokalne potrzeby i najczęściej ponoszą ciężar codzienności.

A pomiędzy Barceloną a Mikołajkami jest nasza praca w WMCCP. Są setki godzin wyczerpujących dyżurów, trudne procedury, skomplikowane zabiegi, rozmowy z rodziną, strach pacjenta i odpowiedzialność za człowieka, który przychodzi po pomoc.

W tym momencie innowacja przestaje być modnym i nieco abstrakcyjnym słowem. Zaczyna mieć sens wtedy, gdy nie oddala nas od pacjenta, tylko pomaga leczyć mądrzej, bezpieczniej i… bliżej.

Może więc ten prowokacyjny tytuł jest dziś bardziej aktualny niż byśmy chcieli, bo zdrowie jest najważniejsze. Nie jako slogan, tylko jako warunek sine qua non stabilności. Jako sprawdzian dojrzałości państwa. I jako przypomnienie, że nawet w epoce algorytmów medycyna zaczyna się i kończy na człowieku.

Kilka dni temu znów się to wydarzyło.

Sikorka wleciała do mojego gabinetu. Nie po raz pierwszy. Zatrzymała się na chwilę, spojrzała na mnie, okrążyła biurko i jak gdyby nigdy nic wyleciała. Pozostawiła mnie w stanie przyjemnego zdumienia. Na chwilę odłożyłam na bok dokumenty, maile, decyzje, plany. I postanowiłam podelektować się tym małym misterium natury.

Zatrzymałam się.

W świecie odpowiedzialności, presji czasu i nieustannych wyborów takie chwile działają jak wewnętrzny reset. Przypominają, że nie wszystko da się zamknąć w tabelach, raportach i “kejpiajach”. A to, co najważniejsze, często przychodzi bez zapowiedzi.

Ostatnio obejrzałam dwa króciótkie filmy, które choć opowiadają różne historie, prowadzą do spójnej refleksji.

Jest w tym pewien paradoks. Te poruszające opowieści tworzą organizacje komercyjne, wykorzystując storytelling jako narzędzie marketingowe. Wartości są przemyślane, wpisane w strategię marki. A jednak, gdy odcedzić komercyjne tło, zostają znakomicie wyreżyserowane, uniwersalne historie o człowieku.

Pierwszy to „Unsung Hero” od Thai Life Insurance.

https://www.youtube.com/watch?v=uaWA2GbcnJU&t=50s

Formalnie reklama. W praktyce – opowieść o tym, jak bezinteresowne dobro krąży po świecie i wraca. Film zadaje proste pytanie: zamiast pytać, dlaczego jest źle – może warto zapytać, co mogę zrobić, by było choć odrobinę lepiej?

Drugi to „BCN – dobro powraca”.

https://www.youtube.com/watch?v=dL6V9yc4d_A

Oglądamy łańcuch drobnych gestów, które uruchamiają coś większego. Przypomina, że dobro w biznesie, ale i w życiu nie jest wstydliwym dodatkiem. Jest siłą napędową relacji i zaufania.

I tu pojawia się coś dla mnie kluczowego.

Te filmy nie mówią wyłącznie o moralności czy sentymencie. One dotykają czegoś głębszego.

To nie jest miękka narracja. To neurobiologia połączona z konsekwencją i wartościami.

Niedawno czytałam artykuł Roberta Sapolsky’ego w magazynie „Science”. Badania naukowe mówią jasno: chroniczny stres wpływa na hipokamp, obszar mózgu odpowiedzialny za pamięć, uczenie się i odporność emocjonalną.

Długotrwałe życie w napięciu i skupieniu na tym, co nie działa, sprawia, że mózg się dostosowuje.

Przeprogramowuje się wokół tego, co powtarzamy najczęściej.

Jeśli karmimy go frustracją wzmacniamy obwody lęku.

Jeśli wybieramy spokój i konstruktywne działanie – budujemy obwody odporności i stabilności.

A kiedy czynimy dobro, dzieje się coś jeszcze. Spada napięcie, uruchamiają się układy nagrody, organizm przechodzi w tryb regeneracji.

Czyniąc dobro, programujemy mózg na dobro.

A mózg przyzwyczajony do spokoju działa dłużej, stabilniej i zdrowiej.

To, jak żyjemy i jak traktujemy siebie nawzajem, dosłownie rzeźbi nasze mózgi.

Dlatego wierzę w mikro-kroki. W konsekwencję. W codzienny wybór.

Kiedy sikorka wleciała do mojego gabinetu po raz kolejny, uśmiechnęłam się. Może to przypadek. A może przypomnienie, że warto budować wokół siebie przestrzeń życzliwości i sensu, nawet jeśli dzień wypełniają tabelki i decyzje.

Bo to, co powtarzamy, zaczyna nas kształtować.

Dobro wraca. Zło wraca. Stres zostawia ślad.

To, co w sobie wzmacniamy, wcześniej czy później staje się jakością naszego życia.

A Ty? Co wzmacniasz w sobie każdego dnia?

Wiola

Wczoraj wzięłam udział w warsztatach malowania. W klimacie, który sprzyjał odwadze artystycznej. Z dystansem do własnych umiejętności, za to z ogromną radością tworzenia!

Powstało drzewo pełne serc.
Czerwonych, białych, niebieskich. Różnych.
Każde inne. Każde ważne.
Patrząc na nie dziś, w Walentynki, pomyślałam, że to nie jest tylko walentynkowy obraz.
To taka moja metafora życia.

Drzewo nie urośnie bez korzeni.
Człowiek nie żyje w pełni bez miłości.
Ale też, skąd czerpać siłę, by kochać, gdy brakuje zdrowia?
Zdrowie i miłość są jak dwie energie, które wzajemnie się przenikają.
Jedna daje biologiczną możliwość życia.
Druga nadaje mu sens.

W medycynie często mówimy o parametrach, wynikach, procedurach.
O systemach, bezpieczeństwie danych, nowych technologiach.
I to wszystko jest ważne, bo to fundament stabilności.

Ale każdy, kto pracuje w ochronie zdrowia, wie jedno: bez relacji nie ma prawdziwego leczenia.
Pacjent potrzebuje nie tylko terapii. Potrzebuje poczucia bezpieczeństwa.
Zrozumienia. Uważności.
Miłość, rozumiana szeroko, to przecież także troska.
To odpowiedzialność i obecność.
Badania pokazują, że osoby otoczone wsparciem szybciej wracają do zdrowia.

A samotność potrafi skrócić życie.

Jakość naszych relacji z innymi wpływa na odporność, na poziom stresu, na pracę serca. Dosłownie.
Może więc nieprzypadkowo serce stało się symbolem miłości?
To wszak organ, który reaguje na emocje szybciej niż my zdążymy je nazwać.

Patrzę na moje drzewo z serduszkami i wiem, że każde z nich to konkretna osoba.
Rodzina. Przyjaciele. Współpracownicy. Pacjenci. Ludzie, którzy tworzą moją codzienność.

Bez nich nie byłabym sobą. Bez zdrowia nie mogłabym być dla nich.

Życzę Wam miłości, która nadaje sens i zdrowia, które pozwala ten sens realizować.
Bo tylko razem nasze życie jest prawdziwie szczęśliwe. ❤️

Wiola

Coraz częściej wracam myślami do świąt z dzieciństwa.

Może to znak, że człowiek się… hm… dojrzewa! A może po prostu zaczyna bardziej doceniać to, co ważne, a co gdzieś skryło się za parawanem codzienności.

Pamiętam to oczekiwanie. Na prezenty. Na pomarańcze, które wtedy pachniały inaczej niż dziś. Tak jakby luksusowo! Na czekoladę, która była prawdziwym rarytasem. I na Świętego Mikołaja, którego zawsze chciałam zobaczyć. Niestety… Tata zawsze był szybszy! Kiedy wchodziłam do pokoju, okno było już otwarte, a pod choinką czekały prezenty. Ech, znowu się nie udało.

Dziś uśmiecham się do tych wspomnień z czułością. Bo wiem, że to nie Święty Mikołaj był w nich najważniejszy, ale radość oczekiwania. Ten szczególny czas, kiedy wszystko wydawało się możliwe.

Z biegiem lat święta zmieniają się razem z nami. Podchodzimy do nich dojrzalej. Spokojniej. Z większą uważnością. Ale dzieci, jestem o tym przekonana, nadal patrzą na ten czas dokładnie tak samo jak my kiedyś. Z nadzieją. Z ekscytacją. Z wiarą w niespodzianki.

Bo choinka wciąż budzi dobre emocje.

Bo Boże Narodzenie wciąż niesie obietnicę.

Dla mnie święta są nierozerwalnie związane z domem rodzinnym. Z wigilijnym stołem u moich rodziców. Z chwilą, gdy tata bierze do ręki opłatek i rozdaje go wszystkim po kolei. To jeden z tych momentów, w których czas na chwilę się zatrzymuje.

Mamy piękną, narodową tradycję. Magiczną w swojej prostocie.

Z opłatkiem. Z karpiem. Z rozmową. Z życzliwością. Z miłością. Z rodziną. Czasem z przebaczeniem. Zawsze z refleksją.

W pracy, zwłaszcza w ochronie zdrowia, na co dzień mierzymy się z tym, co trudne, wymagające i odpowiedzialne. Dlatego jeszcze mocniej wierzę, że zdrowie, spokój i bliskość nie są pustymi słowami. Są wartościami, o które trzeba dbać. Każdego dnia. I szczególnie w takie wieczory jak ten wigilijny.

Życzę Wam, aby te święta były czasem prawdziwej bliskości.

Niech przy stołach, obok pysznych potraw, królują rozmowa, ciepło i uważność na drugiego człowieka.

Niech zdrowie daje siłę, spokój porządkuje myśli, a bliskość przypomina, że nie jesteśmy sami. Bo właśnie to po latach zostaje z nami najdłużej.

A jeśli pod choinką znowu nie dopadniecie Świętego Mikołaja… Koniecznie sprawdźcie okno. Może tym razem to Wy będziecie szybsi!

Pięknych, ciepłych i po prostu dobrych Świąt Bożego Narodzenia.

Wiola

Siedząc w drugim rzędzie podczas Szczytu Medycznego „Bezpieczny Pacjent”, tuż za premierem i członkami rządu, miałam jedną myśl: nasz system zdrowia naprawdę jest w momencie przełomowym.

Nie dlatego, że pojawiły się nowe deklaracje. Nie dlatego, że zmieniały się najważniejsze dla systemu zdrowia w Polsce postacie przy mikrofonie. Lecz dlatego, że po raz pierwszy od dawna rozmawialiśmy nie o tym, „kto zawinił”, tylko co trzeba zrobić, żeby pacjent czuł się bezpiecznie.

To różnica fundamentalna.

System ochrony zdrowia to ludzie. Premier powiedział, że chcemy świata, w którym nie ma konfliktu między lekarzem, menadżerem ośrodka zdrowia a pacjentem. To zdanie pozornie proste, ale jakże trafne.

Bezpieczeństwo pacjenta nie rodzi się w sytuacji, gdy jedna strona się broni, a druga walczy o swoje. Bezpieczeństwo rodzi się tam, gdzie jest: zaufanie, poczucie przewidywalności oraz równowaga między odpowiedzialnością systemu a odpowiedzialnością człowieka.

Aby to było możliwe, potrzebne są trzy rzeczy: stabilność, dostępność i gotowość.

Stabilność, czyli finansowanie, które daje poczucie pewności.
Kiedy słyszymy liczby: 237 miliardów złotych na ochronę zdrowia w tym roku i 248 miliardów w przyszłym, to nie są abstrakcyjne kwoty.

Za każdą decyzją finansową kryje się człowiek, jego zdrowie i życie:
Pacjent z rakiem płuca, który pyta: „czy moja terapia będzie kontynuowana?”,
Pielęgniarka, która mówi: „czy będzie nas więcej?”,
Kobieta, która nie powinna być skazana na to, że leczenie endometriozy jest luksusem.

Dlatego potwierdzenie finansowania terapii onkologicznych na przyszły rok jest sygnałem, który zabrzmiał szczególnie mocno. Także dla nas, dla naszego zespołu i pacjentów w Warmińsko-Mazurskim Centrum Chorób Płuc.

Bezpieczeństwo to dostępność, czyli możliwość leczenia w odpowiednim czasie.

Minister zdrowia podała liczby, które robią wrażenie:
•⁠ ⁠ponad 2 miliony osób w programie profilaktycznym Moje Zdrowie,
•⁠ ⁠ponad 7 tysięcy dzieci urodzonych dzięki finansowanemu in vitro,
•⁠ ⁠rekordowa kwota 25,5 mld na refundację leków.

To znaczy jedno: profilaktyka i nowoczesna medycyna stają się dostępne, nie elitarnie selektywne. A dostępność to najlepsza forma bezpieczeństwa.

Gotowość również na to, o czym wszyscy wolelibyśmy nie mówić. Kiedy generał prof. dr hab. n. med. Grzegorz Gielerak mówił o roli systemu ochrony zdrowia w sytuacji kryzysu państwa, widziałam, jak wiele osób w sali uświadamia sobie: to temat, który już nie jest teoretyczny. On stoi nomen omen u naszych granic…

Dlaczego piszę o tym na blogu? Bo chciałabym mieć poczucie, że w ochronie zdrowia kończy się era reakcji, a zaczyna era planowania.

A planowanie wymaga świadomości i odwagi zadawania pytań, które wykraczają poza „tu i teraz”.

Jeśli dzisiejsza debata ma przynieść przełomowe zmiany, my będziemy ich uczestnikiem. Tak jak każdego dnia robimy wszystko aby jak najlepiej diagnozować i leczyć naszych pacjentów i zapewnić im należyte bezpieczeństwo.

Są w życiu momenty, które zatrzymują człowieka na chwilę.

I właśnie taki moment nadszedł. Otrzymałam stopień doktora nauk społecznych w dyscyplinie nauki o zarządzaniu i jakości na Uniwersytecie Jagiellońskim.

To dla mnie ogromny zaszczyt, ale i symbol pewnej drogi: długiej, wymagającej, pełnej zwrotów, a jednocześnie niesamowicie rozwijającej.

Nauka zawsze była dla mnie czymś naturalnym.

Jedni mówią, że „bieganie ich resetuje”. Inni, że muzyka daje im rytm dnia.

A ja… od zawsze wchodziłam w rytm nauki. Cicho, konsekwentnie, organicznie.

Bez rozgłosu, za to z wielką ciekawością świata.

Kiedy rozpoczęłam uzupełniające studia magisterskie, równolegle realizowałam pierwsze studia podyplomowe. Ten „podwójny krok” powtórzyłam potem trzy razy.

Dziś kończę dziesiąty kierunek podyplomowy i, niemal równolegle, ukończyłam doktorat.

Doktorat nie powstał w weekend.

Od 2021 roku to była praca badawcza, korekty, zmiana tematu, setki stron, które powstawały o czwartej nad ranem, zanim zaczął się codzienny rytm pracy.

To była dyscyplina, która niosła mnie wtedy, gdy motywacja była niższa.

Ale też radość. Bo jak mówi mój Tata:

„Mądrość zaczyna się od zdumienia”.

A mnie nadal zdumiewa, ile można odkryć, jeśli człowiek naprawdę chce.

Patrzę dziś na ten tytuł z pokorą i wdzięcznością.

Bo wiedza to jedyny kapitał, którego nikt nam nie zabierze.

Jeśli mogę Wam dać jedną radę: nie ustawajcie w nauce.

Człowiek mądry uczy się całe życie.

To jest droga, którą warto iść.

dr Wioletta Śląska-Zyśk

Nie wiem, czy to przypadek, czy znak, ale na Dzień Szefa dostałam od mojego zespołu… talizman wewnętrznego spokoju. Piękną bransoletkę z kwarcu różowego i labradorytu. Te kamienie mają przynosić równowagę i harmonię. A do tego książka „365 dni, które zmienią Twoje życie” i wiele ciepłych słów.

Zrobiło mi się naprawdę wzruszająco.

Nie tylko dlatego, że dostałam coś pięknego.

Ale przede wszystkim dlatego, że ktoś pomyślał, zatrzymał się, poświęcił chwilę, by sprawić mi radość.

Że w tym zabieganym świecie komuś „chciało się”, tak po prostu, z serca.

I może właśnie dlatego te prezenty trafiły tak celnie.

Bo w tej biżuterii i książce ukryta była wiadomość, której potrzebowałam bardziej, niż się spodziewałam.

Bo prawda jest taka:

Szef to nie heros.

Szef to człowiek, który codziennie żongluje odpowiedzialnością, decyzjami i stresem.

To ktoś, kto potrafi gasić pożary, czasem nawet te, których nikt inny nie widzi.

I właśnie w tym całym pośpiechu łatwo zapomnieć, że lider też musi czasem usiąść, odetchnąć i złapać równowagę.

Przyznam, a zarządzam już ponad 20 lat, że dziś zarządza się inaczej i zdecydowanie trudniej niż kiedyś.

Jedną z kluczowych umiejętności współczesnego lidera jest budowanie zaangażowania.

To ogromne wyzwanie.

Bo w dużych organizacjach, gdzie pracuje kilkaset osób, atmosfery nie tworzy tylko szef.

Przy zespołach 50–70 osobowych jeszcze można to zrobić.

Ale przy 500 osobach to już wspólne dzieło: lidera, kierowników średniego i wyższego szczebla.

Rolą szefa jest wyznaczać standardy, tworzyć warunki, być sprawiedliwym i wymagającym. Jak rodzic.

Rodzic, którego nie zawsze rozumiemy od razu, czasem się buntujemy, ale po latach dostrzegamy, że wszystko, co robił, wynikało z troski i miłości.

I że warto było przejść ten trud.

Bo prawdziwa zmiana zaczyna się od postawy każdego z nas.

Od gotowości, by w trudnej sytuacji zadać sobie pytanie: „Co ja mogę zrobić, żeby to poprawić?”

Rezultaty przychodzą z czasem. Właśnie jak owoce, które dojrzewają powoli.

Ale to, czy warto na nie poczekać, zależy od indywidualnej postawy każdego z nas: zarządzającego, kierownika, pracownika.

A przy okazji pozdrawiam serdecznie wszystkich zaangażowanych. Zobaczmy dziś w innych dobre intencje!

I tak patrzę więc na ten talizman, myśląc sobie, że to piękna biżuteria, ale też coś więcej. To swoiste memento:

• spokój nie jest luksusem, jest paliwem,
• równowaga nie jest nagrodą, jest warunkiem,
• a empatia nie jest słabością, jest siłą, bez której żaden zespół nie działa.

W szpitalu, którym kieruję, mamy dziesiątki zadań, setki decyzji i tysiące ludzkich historii.

To ogromne wyzwanie i przywilej jednocześnie.

Może właśnie dlatego ta bransoletka ma moc większą, niż mogłoby się wydawać.

Przypomina, że lider z sercem to nie oksymoron, tylko najlepsza możliwa strategia zarządzania.

Wierzę, że ten talizman naprawdę ma magiczną energię. Jeśli ma przypominać mi, że spokój to dziś najwyższa forma odwagi, będę go mieć przy sobie codziennie.

A książka? To piękne przypomnienie o równowadze między życiem zawodowym a osobistym, o rozwoju wewnętrznym i sztuce zatrzymania się na chwilę.

Bezcenne.

Raz jeszcze dziękuję z całego serca!

WSZ

„Polacy nie gęsi…”, pisał Rej. A mnie postawa gęsi fascynuje. Przekornie mówiąc: od gęsi można się wiele nauczyć.

Bo gdybyśmy mieli w sobie – w dobrym polskim duchu – jeszcze więcej gęsiej solidarności, wiele rzeczy w naszym kraju (i w nas samych!) wyglądałoby inaczej.

Gęsi to fenomen natury. Lecą w charakterystycznym kluczu w kształcie litery „V”. To nie przypadek, to fizyka wspólnoty.

Każda kolejna gęś korzysta z prądu powietrza wytwarzanego przez tę przed nią. Dzięki temu cała grupa może przelecieć nawet o 70% dalej niż pojedynczy ptak.

Nie dlatego, że są silniejsze, tylko dlatego, że lecą razem.

A gdy jedna gęś wypadnie z szyku, np. chora lub zraniona, dwie inne natychmiast zniżają lot i siadają obok niej. Zostają, aż odzyska siły. Albo, jeśli nie ma już nadziei, do końca… Dopiero potem wracają do innego klucza.

Nie zostawiają słabszego. Nie mówią: „to nie moja sprawa”. W dodatku gęsi gęgają w locie, by dodawać sobie nawzajem odwagi. To ich sposób na motywację i wspólnotę.

Prosty. Skuteczny. Prawdziwy.

I kiedy tak myślę o naszych zespołach, organizacjach, instytucjach, o społeczeństwie w ogóle, marzy mi się, żebyśmy potrafili być bardziej jak te solidarne i wrażliwe na dobro wspólne gęsi.

Abyśmy nie gęgali, żeby siebie zagłuszać, tylko żeby się dopingować, motywować w duchu solidarności. Mniej rywalizować, a częściej lecieć razem.

Samotny lot, nawet najpiękniejszy, skończy się szybciej. A klucz zawsze doleci dalej.

W życiu, w pracy, w zdrowiu: siła tkwi we wspólnym locie!

WSZ

Jeszcze kilka dni temu miałam zaszczyt uczestniczyć w konferencji Hospital360 – wydarzeniu pełnym innowacyjnych pomysłów, praktycznej wiedzy i dyskusji o kierunkach rozwoju ochrony zdrowia.

To był wielki haust naukowego i praktycznego powietrza – żywego, pulsującego, zakorzenionego w codziennych wyzwaniach szpitali, pracowników medycznych i niemedycznych oraz pacjentów.

A dziś? 1 października i inauguracja roku akademickiego na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Uroczystość podniosła, pełna tradycji i akademickiej powagi, a jednocześnie młodzieńczej świeżości. Tu wszystko dopiero się zaczyna: marzenia, wybory, pierwsze kroki w naukowym świecie.

Te dwa światy – praktyki i teorii – spotkały się we mnie w ciągu kilku dni. I przypomniały mi jedno: jeden bez drugiego nie ma sensu.

Wiedza bez praktyki jest jak mapa bez podróży.

Praktyka bez wiedzy – jak podróż bez mapy.

Dlatego tak mocno wierzę w mosty pomiędzy uczelnią a szpitalem, nauką a praktyką, marzeniem a działaniem. Bo to właśnie na tych mostach buduje się przyszłość, nie tylko medycyny, ale i całego życia społecznego.

Z wdzięcznością dla JM Rektora prof. Jerzego A. Przyborowskiego i całej społeczności UWM za wkład w wartościową przyszłość uczelni, miasta i regionu.

I z wiarą, że takich mostów będziemy tworzyć coraz więcej.

Bo przyszłość to nie wybór między teorią a praktyką. To sztuka łączenia jednego z drugim.

Kiedy cztery miesiące temu pojawiła się myśl o zorganizowaniu konferencji, wyobrażaliśmy sobie raczej kameralne wydarzenie – jedno czy dwa spotkania, powiązane z naszymi projektami unijnymi. Ale mój zespół nie zna słowa „kameralnie”.

Każdy pomysł rodził następny, a energia rosła z dnia na dzień. I tak w ciągu kilku tygodni Hospital 360 rozrosło się do dwudniowego, pełnowymiarowego wydarzenia z równoległymi panelami i dziesiątkami prelegentów z całej Polski.

Byliśmy wręcz zaskoczeni. Liczba zgłoszeń przerosła nasze możliwości i musieliśmy niektórych chętnych zaprosić już na przyszłoroczną edycję. To najlepszy dowód na to, jak bardzo środowisko czekało na taką przestrzeń do rozmowy.

Nie ukrywam – kosztowało nas to ogrom pracy. Wielogodzinne przygotowania, wieczory spędzone do późna, weekendy poświęcone na dopinanie szczegółów. Ale zamiast zmęczenia, czuję dziś dodatkową siłę. Ten wysiłek miał wielki i głęboki sens.

Co się działo?

Rozmawialiśmy o szpitalu przyszłości – i to w szerokim spektrum tematów:

• jak technologia i sztuczna inteligencja mogą wesprzeć lekarzy i pacjentów,
• jak ograniczyć biurokrację, która przytłacza placówki,
• o zagrożeniach, w tym cyberbezpieczeństwie,
• o projektach międzynarodowych,
• o przywództwie, zarządzaniu zmianą i procesami,
• o zdarzeniach niepożądanych i cyfrowej transformacji,
• oraz o niezwykle ważnym aspekcie medycznym: zdrowiu kobiet, sieci onkologicznej czy chorobach zakaźnych.

To była rozmowa szeroka – od teorii po praktykę zarządzania i leczenia. A jednocześnie bardzo konkretna, bo prowadzona przez tych, którzy każdego dnia organizują pracę szpitali, przyjmują pacjentów i podejmują trudne decyzje.

Naukowy… stand-up?

Wykład inauguracyjny prof. Macieja Błaszaka o mózgu w świecie sztucznej inteligencji miał formę przypominającą… stand-up. Naukowiec z UAM pokazał, że wiedzę można przekazywać w sposób nieoczywisty – a publiczność wciągnąć tak, by naprawdę chciała słuchać.

Dlaczego to ważne?

Przyszłość nie dzieje się sama – przyszłość się tworzy.

Hospital 360 pokazało, że w Olsztynie mamy odwagę być w centrum rozmów o ochronie zdrowia w Polsce. I to właśnie tu nasze głosy wybrzmiały najmocniej.

Podziękowania

Dziękuję wszystkim: mojemu zespołowi z WMCCP, partnerom z Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego oraz z Instytutu Spraw Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego, Panu Marszałkowi Marcinowi Kuchcińskiemu, Jego Magnificencji Rektorowi UWM prof. Jerzemu Przyborowskiemu, dr inż. Januszowi Sasakowi z Instytutu Spraw Publicznych UJ, studentom oraz – przede wszystkim – znakomitym ekspertom i lekarzom z Olsztyna, Polski i zagranicy, którzy nam zaufali i przyjechali do Olsztyna.

Co dalej?

To dopiero początek. Już dziś mogę powiedzieć: Hospital 360 wróci za rok – z jeszcze większym rozmachem, bogatszym programem i – mam nadzieję – z szerszą reprezentacją międzynarodową.

A teraz… zobaczcie, jak wyglądały te dwa dni. Na stronie konferencji przygotowaliśmy dla Was galerie zdjęć: KLIKNIJ TUTAJ

Zapraszam, bo te zdjęcia oddają więcej niż tysiąc słów!

Dziękuję raz jeszcze z serca wszystkim zaangażowanym w organizację, przebieg i nagłośnienie konferencji.

Statystyki nie pozostawiają złudzeń: rak płuca pozostaje najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych w Polsce, POChP dramatycznie zwiększa ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, a koszty społeczne chorób układu oddechowego liczymy w dziesiątkach miliardów złotych rocznie. A jednak wciąż mówimy o nich zbyt cicho.

Dlatego z ogromną satysfakcją uczestniczyłam w dwóch ważnych wydarzeniach w Warszawie:

• w konferencji prasowej Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc i Koalicji Zdrowe Płuca w warszawskiej siedzibie PAP,
• w posiedzeniu Parlamentarnego Zespołu ds. Chorób Płuc w Sejmie RP.

Podkreślałam, że choć szpitale pulmonologiczne w Polsce dysponują doskonałymi specjalistami, sprawnym zarządzaniem i nowoczesnym wyposażeniem, to duszą się finansowo. Leczymy coraz więcej pacjentów – radykalnie, zachowawczo jak i w ramach nowoczesnych programów lekowych. To ogromny sukces medycyny, ale bez odpowiedniego finansowania staje się poważnym problemem. 

Przychody z NFZ pokrywają jedynie część realnych kosztów. Szpitale zaczynają się dusić finansowo, mimo że robią dokładnie to, czego oczekuje od nich państwo i pacjenci.

Nie możemy dalej traktować chorób płuc jako tematu pobocznego. To nie tylko problem kliniczny. To problem społeczny, gospodarczy i cywilizacyjny.

Czas na narodową strategię pulmonologiczną. Strategię, która obejmie profilaktykę, wczesną diagnostykę, leczenie – w tym rehabilitację – i uczciwą wycenę procedur. Strategię, która wreszcie potraktuje płuca tak samo poważnie jak serce czy onkologię.

Zdrowe płuca to nie koszt. To inwestycja w Polaków, w polską gospodarkę, w przyszłość Polski.

Często wydaje się nam, że to inni odpowiadają za atmosferę: przełożeni, współpracownicy, okoliczności. Że dopiero gdy ktoś zmieni swoje zachowanie, nam będzie łatwiej i lepiej. Tymczasem najprostsza i najbardziej transformująca zasada brzmi:

„Zamiast pytać, kto zawinił, zadaj sobie pytanie: co ja mogę zrobić, żeby tę sytuację poprawić?”

To trochę jak ze słynnym bon motem prezydenta Johna F. Kennedy’ego:

„Nie pytaj, co twój kraj może zrobić dla ciebie. Pytaj, co ty możesz zrobić dla swojego kraju.”

W pracy działa dokładnie ta sama zasada – nie pytaj, co inni powinni zmienić, ale co ty możesz zrobić, by atmosfera była lepsza.

Nie mamy wpływu na reakcje wszystkich dookoła. Ale mamy wpływ na siebie – na słowa, ton głosu, na to, czy słuchamy z uwagą i szacunkiem, czy dopytujemy, by właściwie zrozumieć.

Jeśli każdy z nas weźmie odpowiedzialność za choćby mały fragment relacji – całość zacznie się zmieniać szybciej, niż się spodziewamy.

Budowanie dobrego zespołu nie polega na tym, że wszyscy są idealni. Polega na tym, że każdy bierze odpowiedzialność za swoje podejście.

Dlatego to pytanie skłania do głębszej refleksji. Do odkrycia, że to właśnie empatia i świadomość siebie są kluczem do współpracy, do atmosfery w pracy, a w konsekwencji – do jakości tego, co razem tworzymy.

Bo zmiana zawsze zaczyna się od pytania:

Co ja mogę zrobić, żeby tę sytuację poprawić?

To zdanie to proste, może nawet prostolinijne, ale jednocześnie potężne narzędzie budowania silnego zespołu i dobrych relacji. A to jest potrzebne człowiekowi z natury. Nie tylko w pracy.