Wioletta Śląska-Zyśk

Piszę to dwa dni po tym, jak dopłynął do brzegu. Wszyscy piszą o kilometrach. Ja pomyślałam najpierw o czymś innym.

W niedzielny wieczór Bartłomiej „Foka” Kubkowski jako pierwszy człowiek w historii przepłynął Bałtyk wpław, bez dotykania łodzi asekuracyjnej. Ponad 160 kilometrów. Prawie 55 godzin w wodzie.

Większość osób, czytając tę historię, myśli od razu o mięśniach, sile, wytrzymałości ciała. Ja pomyślałam najpierw o czymś innym. O oddechu.

Bo pięćdziesiąt pięć godzin w zimnej wodzie to nie jest pięćdziesiąt pięć godzin pływania. To pięćdziesiąt pięć godzin, w których trzeba utrzymać rytm oddechu mimo zimna, mimo fal, mimo zmęczenia, które z każdą godziną każe ciału szukać pretekstu, żeby przestać. Tam każdy wdech i wydech był na wagę rekordu.

Na co dzień pracuję z ludźmi, dla których każdy oddech bywa walką z zupełnie innych powodów. Wiem, jak wiele kosztuje organizm, kiedy oddychanie przestaje być czymś oczywistym, czego nie dostrzegamy, o czym nie myślimy. I może właśnie dlatego ta historia poruszyła mnie nieco inaczej, niż większość fanów naszej polskiej „foki”.

Poruszyła mnie droga.

Nasz Bartek nie obudził się w piątek rano i nie powiedział: „Dziś przepłynę Bałtyk”. Za tym sukcesem stoi pięć lat prób, tysiące przepłyniętych kilometrów, zmęczenie, zwątpienie i… gorycz porażek. Nie porażki. Porażek.

W zeszłym roku zabrakło zaledwie kilkunastu kilometrów do celu. Organizm odmówił posłuszeństwa. Odmówił mu tego, co najbardziej podstawowe: sprawnego oddechu i orientacji. Dla wielu byłby to moment, by powiedzieć: „To znak, że się nie da”.

On wrócił. I popłynął po raz piąty.

Jeszcze lepiej przygotowany, bardziej świadomy własnego ciała i jego granic. I tym razem dopiął swego.

To właśnie najbardziej podziwiam w sportowcach. Nie medale, rekordy czy miejsca na podium. Podziwiam ich za konsekwencję. Za umiejętność podnoszenia się po niepowodzeniach. Za dyscyplinę i motywację, gdy świat nie patrzy. Gdy czasem wręcz nikt nie patrzy! A mimo to poprzez upór i konsekwencję taka postawa prowadzi do wielkich rzeczy.

Coraz częściej myślę o tym, jak bardzo potrzebujemy takich wzorców. Zwłaszcza młodzi ludzie.

Sport uczy czegoś znacznie więcej niż sprawności fizycznej. Uczy cierpliwości, pokory i radzenia sobie z porażką. Wzmacnia odporność psychiczną i fizyczną – tę samą, która pozwala opanować oddech, kiedy ciało krzyczy, żeby przestać.

Pokazuje, że sukces rzadko jest dziełem jednego dnia. Najczęściej jest sumą setek zwyczajnych dni, w których mimo zmęczenia robimy kolejny wdech i kolejny krok.

Kilka dni temu, będąc w Norwegii, usłyszałam coś, co dało mi bardzo do myślenia. Tam dzieci od najmłodszych lat wychowuje się do samodzielności. Spędzają wiele godzin na świeżym powietrzu niezależnie od pogody.

Jeśli dziecko się przewróci? Wstanie. Następnym razem będzie ostrożniejsze. To naturalny element uczenia się świata – i uczenia własnych płuc, że zimne powietrze też można oswoić.

Przypomniała mi się wtedy sytuacja z Polski. Odbierałam mojego chrześniaka z przedszkola. Jedna z mam z ogromnym oburzeniem pytała, jakim prawem dzieci wyszły na spacer, skoro był wiatr… Pomyślałam wtedy, jak bardzo różnią się nasze podejścia.

Coraz częściej próbujemy usuwać z życia dzieci każdą przeszkodę, każdy dyskomfort i każde ryzyko. A przecież to właśnie one uczą odporności.

Jest takie skandynawskie powiedzenie, które bardzo lubię: „Nie ma złej pogody, jest tylko nieodpowiednie ubranie”. Może podobnie jest z życiem? Nie unikniemy wiatru. Nie unikniemy zimna. Nie unikniemy porażek. Możemy natomiast przygotować siebie tak, by sobie z nimi poradzić – krok po kroku, oddech po oddechu.

Dlatego tak bardzo cieszę się z sukcesu Bartłomieja. Swój wyczyn zadedykował podopiecznym Fundacji Cancer Fighters, dzieciom walczącym z chorobą nowotworową. To dodatkowy wymiar tej historii, który szczególnie do mnie przemawia: wielki wysiłek fizyczny oddany komuś, kto akurat teraz walczy o własny oddech w zupełnie innym znaczeniu.

Cieszę się, bo ta historia przypomina, że wielkie rzeczy rodzą się z małych, powtarzanych każdego dnia decyzji. I z każdego pojedynczego oddechu, którego nikt z zewnątrz nie widzi, a który decyduje o wszystkim.

Chciałabym, żeby takie historie trafiały do szkół, do domów i do mediów częściej niż te o chwilowej popularności. Młodzi ludzie potrzebują dziś nie tylko bohaterów sukcesu.

Potrzebują ludzi, którzy pokazują, że można upaść, złapać oddech, wstać, spróbować jeszcze raz i dojść dalej, niż ktokolwiek wcześniej przypuszczał.

Wielki szacunek, Bartłomieju. Niech Twój wyczyn będzie nie tylko rekordem sportowym, ale przede wszystkim inspiracją. Być może dzięki niemu ktoś dziś złapie głębszy oddech, założy buty do biegania, wyjdzie na pierwszy trening albo odważy się wrócić do walki o cel, z którego kiedyś zrezygnował.

Od takich decyzji bardzo często zaczynają się rzeczy, które wcześniej wydawały się… niemożliwe.

Wiola 🎀

Źródło fot. IG@BKubkowski

Na tym zdjęciu najważniejsze jest to, czego właściwie nie widać. Zrobił je zupełnie przypadkiem mój mąż. Patrzę na nie i mimowolnie się uśmiecham.

Uwielbiam podróżować w nowe miejsca, poznawać nowe smaki czuć inny rytm dnia. Tym razem po raz pierwszy spróbowałam mięsa wieloryba. Ale nie o nim jest ten wpis.

Podczas tygodniowego wyjazdu poznaliśmy pewne małżeństwo. Od pierwszej rozmowy pojawiła się między nami niezwykła swoboda, relacja, która nie wymaga wysiłku ani udawania. Wypatrywałam kolejnych przerw, żeby znów usiąść z nimi przy kawie.

Rozmawialiśmy o życiu, wartościach, ludziach. Nie narzekaliśmy na świat, politykę czy podatki. Za to z prawdziwą ciekawością analizowaliśmy drugiego człowieka.

Dobro się czuje. Nie potrzebuje ono wielkich słów. Jest w sposobie, w jaki ktoś słucha, w spojrzeniu, w uważności.

Nie było w ich relacji wielkich gestów. Była herbata przyniesiona rano bez pytania. Uważne czytanie etykiet, bo zdrowie drugiej osoby liczy się tak samo jak własne. Wzajemne spojrzenia pełne troski.

Pomyślałam wtedy, że miłość nie starzeje się, z czasem zmienia jedynie swój język. Coraz rzadziej mówi wielkimi wyznaniami, częściej przemawia filiżanką herbaty podaną bez pytania i cichym: „Pomyślałem / pomyślałam o Tobie”.

Kilkadziesiąt lat wspólnego życia. Na pewno były też trudne chwile. Ale tego nie było widać. Tak jak na tym zdjęciu, gdzie tło jest rozmyte, choć to właśnie tam rozgrywa się cała historia.

I jest w tym pewien paradoks: fotograf rozmywa tło, żeby wydobyć to, co najważniejsze. My w życiu robimy często odwrotnie. Patrzymy tylko na pierwszy plan, choć odpowiedź na pytanie, kim ktoś naprawdę jest, kryje się właśnie w tle.

Widzimy uśmiechy, stanowiska, samochody, zdjęcia z wakacji, sukcesy. Rzadziej zastanawiamy się, ile było po drodze prób, wyborów, nieprzespanych nocy i cichych decyzji, które ukształtowały człowieka, którego dziś spotykamy.

A w tym niewidocznym tle rodzi się też to, co najpiękniejsze: cierpliwość, zaufanie, umiejętność akceptowania różnic. Miłość przestaje być tylko uczuciem. Staje się codziennym, świadomym wyborem.

Patrząc na tę parę, miałam poczucie, że widzę nie tylko ludzi. Widzę historię, której nie znam, ale której owoce są widoczne w każdym geście i spojrzeniu.

Od lat nie byłam na dwutygodniowym urlopie. To mój świadomy wybór. Moje wyjazdy są krótkie, czasem to tydzień. Kiedyś sądziłam, że odpoczynek mierzy się liczbą dni. Dziś wiem, że mierzy się tym, co zostaje w sercu po powrocie.

Nie pamiętam każdej restauracji ani każdego widoku z podróży. Pamiętam za to ludzi, przy których czułam spokój. Asertywnych, pokornych i silnych jednocześnie. Z wartościami i poczuciem sensu.

Dla takich spotkań też warto podróżować. Kiedy najpiękniejsze rzeczy dzieją się w tle.

Wiola 🎀

Świat nie jest jednowymiarowy. Wszystko zależy od tego, przez jakie okulary na niego patrzymy. A te zakłada nam życie: przez nasze doświadczenia, emocje, sukcesy i porażki.

Ostatnio podczas szkolenia z moim zespołem rozmawialiśmy o tym, jak różnie odbieramy te same sytuacje. W fotelu menedżera, na szpitalnym korytarzu, w rozmowie z pacjentem czy w administracji – wszędzie pracujemy z ludźmi. A każdy z nich nosi w sobie własną historię.

Pokazałam uczestnikom zdjęcie i zapytałam nie tylko o to, co widzą, ale co przy tym czują. To był punkt wyjścia do rozmowy o filtrach, przez które patrzymy na innych ludzi: kolegę z pracy, pacjenta, szefa czy kontrahenta.

Bo właśnie taka uważność i świadomość to fundament zrozumienia drugiego człowieka.

Dziś mam dla Was inne zdjęcie, ale z tym samym przesłaniem. Co widzisz, mój Drogi Czytelniku?

Jedni dostrzegą na zdjęciu starszą, zmęczoną życiem kobietę o bardzo wyraźnych rysach. Inni młodą, elegancką damę patrzącą z nadzieją w przyszłość. To klasyczne złudzenie optyczne, które idealnie oddaje naszą codzienność.

Ta sama decyzja czy wyzwanie mogą zostać odczytane na sto sposobów. Wpływa na to nasz nastrój, poranna kawa wypita w pośpiechu czy domowe wartości. Emocje często zostają z nami dłużej niż sama sytuacja.

Mimo że znam to przesłanie od lat, wciąż się tego uczę. Przypominam innym i sobie, że prawdziwa siła to uważność. Umiejętność zatrzymania się i zadania sobie pytania: „A co, jeśli ktoś obok widzi to inaczej?”.

Często rację mają obie strony. Największą mądrością w zarządzaniu, medycynie czy polityce społecznej jest świadomość, że inna perspektywa nie oznacza błędu. Oznacza wzbogacenie.

Piszę to dla Was z pokładu autobusu. Mój urlop to setki kilometrów, aktywne odkrywanie nowych miejsc i ciągłe ćwiczenie uważności w drodze.

Niezależnie od roli, jaką w danej chwili pełnię, zabieram ze sobą zawsze te same wartości: ciekawość drugiego człowieka, miejsca, historii. Do tego serce i otwartość.

I dlatego z uważnością pozdrawiam Was serdecznie z trasy. 

Wiola

Google przypomniał mi dziś zdjęcie sprzed dokładnie ośmiu lat. Fartuch, kucharska czapka, ręce w wielkiej misie obok ówczesnego prezydenta Olsztyna Piotra Grzymowicza.

Jako wicemarszałek województwa promowałam wtedy to, co na Warmii i Mazurach mamy najlepsze: naszą żywność i naszych producentów.

Osiem lat, kilka funkcji i wiele wyzwań później mogę powiedzieć jedno: stanowiska się zmieniają, pasja zostaje. Dziś późnym popołudniem, już po pracy, moja kuchnia znów pracowała pełną parą. A wszystko przez jedno zdanie, które „odpala” każdą mamę, gdy dziecko przyjeżdża w odwiedziny z dużego miasta:

„Mamo, upiecz mi coś… tak więcej, żebym mogła zabrać ze sobą.”

I jak tu odmówić? Tak oto powstały klasyczne jagodzianki, do których dołączył budyń własnej roboty, bo lubię wymyślać i łączyć smaki. 

Jabłecznik, choć tylko pół porcji, bo jabłek było jak na lekarstwo. Faworki drożdżowe, które świetnie znoszą mrożenie. A na jutrzejszy obiad czekają już pulpety w koperkowym wywarze.

Ktoś zapyta: skąd na to wszystko energia po całym dniu w szpitalu? Odpowiedź jest prosta. Gotowanie dla ukochanych osób nie zabiera energii. Ono ją oddaje!

Zresztą im dłużej działam w życiu publicznym, tym wyraźniej widzę, że kuchnia i zarządzanie to bliższe sobie światy, niż się wydaje. 

I tu, i tu trzeba planować, gospodarować tym, co się ma, i improwizować, gdy czegoś zabraknie. Pół porcji jabłek? Bywa. W pracy też nie zawsze dostajemy pełny koszyk zasobów. A obiad i trafna decyzja tak muszą być na czas.

Jest jeszcze coś. Przez lata nauczyłam się, że troska nie zna podziału na życie prywatne i publiczne. Troska to postawa. Tak samo objawia się w blasze jagodzianek dla córki, jak w decyzjach podejmowanych dla mieszkańców regionu, pacjentów i pracowników.

Zmienia się tylko skala, składniki zostają te same: uwaga, serce i odpowiedzialność za tych, dla których to robimy.

Dlatego gdy słyszę pytanie, czy „wypada” osobie publicznej „stać przy garach”, uśmiecham się. Rządzić można różnie, ale jak dla mnie najprzyjemniej w kuchni!

Czego nam dziś życzę? Miejsca, w którym niezależnie od ról i tytułów możemy być po prostu sobą. I kogoś, kto poprosi: „zrób mi coś… tak więcej, żeby móc więcej zabrać ze sobą”.

Wiola

Dla porównania: dwadzieścia lat, tyle trwa wykształcenie lekarza, w którego ten komentarz uderza.

Wczoraj wieczorem, przy stole ze znajomymi, moja przyjaciółka, lekarka, powiedziała zdanie, po którym zapadła cisza:

„Czasami zastanawiam się, czy to jeszcze jest mój kraj i czy chcę tutaj zostać…”

Nikt nie zaprotestował. I to było najgłośniejsze w tej ciszy.

Sześć lat studiów. Staż. Specjalizacja, często druga i trzecia. Egzaminy, dyżury, święta w pracy. A potem otwierasz telefon i czytasz o sobie rzeczy, których nie powiedziałby ci nikt prosto w twarz.

Nie, nie chodzi o taryfę ulgową. Nadużycia? Wyjaśniać. Piętnować. Bezwzględnie. Łamanie prawa nie zna immunitetu białego fartucha. I krytyka jest potrzebna jak tlen — bez niej nie ma rozwoju.

Ale umówmy się: hejt to nie krytyka. Krytyka rozlicza decyzje. Hejt niszczy człowieka. I my tę granicę właśnie gubimy na oczach naszych dzieci, które uczą się od nas szybciej, niż byśmy chcieli.

Potem dziwimy się, że brakuje lekarzy, pielęgniarek, ratowników. Że młodzi nie chcą brać odpowiedzialności za nic publicznego. A kto chce dobrowolnie wchodzić tam, gdzie zamiast „dziękuję” czeka fala pogardy?

To jest rachunek. I płacimy go wszyscy.

Szacunek nie kosztuje nic. Nie wymaga zgody na wszystko, nie odbiera prawa do ostrego sporu. Wymaga jednego: pamiętać, że po drugiej stronie ekranu jest człowiek.

Czego nam dziś życzę? Zanim klikniemy „wyślij”, dajmy sobie chwilę do namysłu. Czasem ta chwila odróżni nas od tego, z czym walczymy.

Z wielkim szacunkiem do wszystkich moich czytelników – Wioletta

Wczoraj uczyłam innych proaktywności. Dziś życie sprawdziło, czy sama w to wierzę.

Wracam właśnie z Warszawy z historią, w której główną rolę gra… stolik.

W czwartek prowadziłam w szpitalu …. wewnętrzne warsztaty dla pracowników ….o proaktywności. Mówiłam wprost: pytajcie, zamiast zgadywać. Dopytujcie, zamiast dopisywać sobie w głowie cudze intencje. Nie zakładajcie z góry, że usłyszycie „nie”. Bo wtedy sami odpowiadacie sobie za drugą osobę.

Dzień później życie zapytało: „No dobrze, a Ty?”.

Piątkowy wieczór, moja ulubiona restauracja w Warszawie, komplet gości. Przyznaję z pokorą, nie zarezerwowałam stolika, choć wiedziałam, że przed weekendem to przejaw przezorności. Kelner zaproponował miejsce dla dwojga. Pomyślałam: trudno, i tak miałam szczęście, że w ogóle się znalazło.

Usiadłam. Wszystko w porządku. Tylko że od lat mam tam „mój” ulubiony stolik. Półokrągła kanapa w rogu, jedno z trzech takich miejsc w całej restauracji. Tam odbyły się najlepsze rozmowy mojego życia.

Pierwsza myśl: na pewno zajęty, nie ma sensu pytać. Druga myśl: a nie mówiłaś wczoraj ludziom dokładnie czegoś przeciwnego?

No i zapytałam.

Kelner wrócił z uśmiechem: – Za kilkanaście minut się zwolni. Ten za rogiem.

“Mój” stolik!

Gdybym nie zapytała, wspominałabym dobrą kolację przy innym stole z… niedosytem. Na szczęście zapytałam i również dzięki temu spędziłam niezapomniany wieczór.

Ta drobna sytuacja niesie poważne przesłanie: najczęściej to nie inni zamykają nam drzwi. Często sami je sobie zamykamy, zanim ktokolwiek zdąży cokolwiek powiedzieć.

Odpowiadamy sobie za świat, za współpracowników, za bliskich, za partnera. Zanim świat i ludzie w ogóle zdążą się odezwać!

Proaktywność to nie jest żądanie. I nie jest to też twarde stawianie na swoim. To ciekawość zamiast domysłów. I odwaga zamiast trwożnych założeń.

Jeśli czasem usłyszymy „nie”, przeżyjemy. Ale często usłyszymy „tak” i okaże się, że wystarczyło jedno zdanie.

Ja swój stolik dostałam, bo o niego zapytałam.

Odpowiedzmy sobie na pytanie, czy w życiu siedzimy przy „naszym ulubionym” stoliku.

Jeśli nie, najwyższy czas wywrócić ten przypadkowy, „nie nasz” stolik obaw. To się naprawdę opłaca!

Mówi się, że wewnętrzne baterie najskuteczniej ładujemy tam, gdzie przyszliśmy na świat. Coś w tym jest.

Urodziłam się na Mazurach. Dziś moje codzienne i zawodowe życie nierozerwalnie związane jest z Warmią. Obie te krainy noszę w sercu tak samo mocno i z żadnej nie potrafiłabym zrezygnować.

Warmia to moja teraźniejszość, dynamika i wyzwania. Mazury to mój początek. Gdy spędzam tam weekend, tak jak ostatnio, czuję, że wracam do źródła. Miejsca, które bez zbędnych słów daje mi spokój, niezachwianą siłę i czystą energię do dalszego działania.

Podróże od zawsze są moją wielką pasją. Uwielbiam odkrywać nowe horyzonty, smaki i sposoby patrzenia na świat. Kocham Włochy za ich ekspresję i słońce, z fascynacją poznaję kolejne zakątki Europy i świata.

Paradoksalnie, każda wyprawa w nieznane sprawia, że wracam bogatsza. Dobrze zaprojektowaną podróż przeżywa się przecież aż trzy razy: najpierw, gdy z ekscytacją ją planujemy, potem, gdy jesteśmy w drodze i wreszcie wtedy, gdy po czasie wracamy do zdjęć oraz wspomnień.

Jednak z równie wielką dumą i radością przemierzam nasz kraj i region. Warmia i Mazury to nie tylko zachwycające krajobrazy. To bogata, czasem trudna historia, unikalna kultura i miejsca, które potrafią oczarować nawet najbardziej wymagających globtroterów.

Dla mnie Mazury to jednak coś więcej niż perła w polskiej koronie atrakcji turystycznych. To dom moich Rodziców, bliskość rodziny i ta nieuchwytna, niemal magnetyczna przestrzeń, która przypomina mi, kim jestem u podstaw.

Ostatni weekend przyniósł coś jeszcze – spotkania. Stanęłam twarzą w twarz z ludźmi, których nie widziałam od lat, a którzy wciąż zajmują ważne, stałe miejsce w moim sercu. Rozmowy po latach są emocjonujące i niesamowicie ożywcze.

Pokazują, jak wiele wydarzyło się po drodze, jak dojrzały nasze marzenia i przewartościowały priorytety.

Pięknym, osobistym akcentem były urodziny mojej cudownej przyjaciółki. Kolejny moment na celebrację relacji, która przetrwała próby czasu.

Im jestem starsza, im większą liczbą projektów zarządzam i im szybciej pędzi świat, tym mocniej czuję, że najcenniejszym prezentem, jaki możemy podarować drugiemu człowiekowi, jest nasza absolutna, szczera obecność. 

Czasu nie da się kupić, wynegocjować ani odzyskać. To jedyna waluta na świecie, która nie podlega inflacji, a jej kurs z każdym rokiem tylko rośnie. Dlatego chwile spędzone z bliskimi są dziś dla mnie warte najwięcej.

Pisząc o Mazurach, nie idealizuję przeszłości i tego, co minęło. Wracam myślami z miłością i sentymentem też po to, by sprawdzić spójność swojego wewnętrznego kompasu. By spojrzeć w lustro i zapytać siebie: Gdzie jestem? I czy cele, które dziś realizuję, wciąż są wierne dziewczynie, która stąd wyruszyła w świat?

Nawiązując do tytułu: koniec końców, wszyscy jesteśmy bogaci dokładnie tym samym: ludźmi, którzy na nas czekają i chwilami, które zdążyliśmy z nimi przeżyć. Oby tego kapitału nie zabrała nam żadna koniunktura!

Polska mierzy się z falą upałów. Termometry biją rekordy, asfalt mięknie, a my z utęsknieniem wypatrujemy cienia i klimatyzacji.

Podczas mojego, dziś zakończonego, urlopu na Sycylii słońce było codziennym kompanem. Temperatury regularnie przekraczały 40 stopni. Morze było ciepłe, a opalanie się w większości odbywało się w cieniu.

Podczas wycieczki w głąb wyspy powietrze wręcz wibrowało od żaru. Spacerując po wiekowych uliczkach, co chwilę słyszałam: „Ale upał…”, „Nie da się wytrzymać”.

Nasza przewodniczka, kobieta o wielkiej klasie i spokoju, ucięła te utyskiwania jednym zdaniem: „Proszę Państwa, przyjechaliście na Sycylię. Jeśli te temperatury są dla Państwa wyzwaniem, następnym razem polecam Norwegię”.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem. Ta riposta została z nami na dłużej, bo powrót do Polski okazał się prawdziwym sprawdzianem dla hartu ducha wszystkich uczestników wyjazdu.

Ponad półtorej godziny jazdy na lotnisko autobusem, w którym klimatyzacja okazała się jedynie wspomnieniem. A po przylocie… kolejna „sauna” na kółkach: duszny transfer z płyty lotniska do terminala. Bez klimatyzacji, przy zamkniętych oknach, postoje, powietrze niemal stojące w miejscu. Ludzie wokół byli skrajnie zmęczeni i bardzo poirytowani.

I właśnie wtedy wydarzyło się coś, co nazwałabym „małym cudem komunikacji”.

Jadąca z nami nastolatka, zamiast dołączyć do narzekających, uśmiechnęła się promiennie i powiedziała: „Dobrze, że ten autobus we Włoszech nas już zahartował”.

Jedno zdanie. I nagle w autokarze zrobiło się… lżej. Nie, temperatura nie spadła ani o stopień. Ale zmieniła się atmosfera.

Daniel Amen od lat przypomina, że emocje są zaraźliwe. Tak samo stres i lęk, jak spokój i optymizm. Doświadczyłam tego w ostatnich dniach. Kilka dni na południu, gdzie ludzie celebrują życie mimo pracy w skwarze, gdzie uśmiech jest tak naturalny jak espresso po obiedzie, a wieczorna kolacja to przede wszystkim uczta rozmowy i pięknych emocji, pozwoliło mi odsapnąć i wreszcie zwolnić.

Przed nami zapewne jeszcze wiele gorących dni. Dbajmy o siebie, pijmy dużo wody i szukajmy cienia – to zdrowy rozsądek. Ale pamiętajmy również o czymś, czego nie pokazują termometry.

O temperaturze naszych słów. Czasem naprawdę wystarczy jedna osoba, jedno zdanie, jeden uśmiech, by zmienić perspektywę całej grupy.

Bo nasze słowa mają potężną moc. Mogą podbijać frustrację, stając się paliwem dla zmęczenia, albo przynieść ulgę, której tak bardzo potrzebujemy. Czasami to właśnie jedno zdanie, wypowiedziane z lekkością i życzliwością, zostaje z nami najdłużej.

Czego życzę nam dzisiaj? Rozważnej reakcji na żar i umiejętności rozpraszania napięcia choćby jednym, dobrym słowem.

Wioletta

Piszę to na urlopie, o poranku, z pięknym widokiem za oknem. Mam poukładane myśli, sprzyja mi cisza, więc mogę spokojnie odtworzyć to, co czuję.

Dziś Dzień Ojca, a ja nie mogę przestać myśleć o naszym ostatnim rodzinnym spotkaniu. Patrzyłam na tatę i znowu mnie uderzyło: z roku na rok staje się bardziej kruchy, a w moich oczach wciąż jest tym samym gigantem, co wtedy, gdy miałam osiem lat i byłam pewna, że Tata może wszystko!

Mówi się, że mama kocha bezwarunkowo, a ojciec „za coś”. Nie wiem, ile w tym generalnie prawdy, ale u nas to działało. Poprzeczka wisiała wysoko. Bardzo.

Kiedy jako dziecko człapałam do domu z dobrą oceną, myśląc, że będzie ciastko i pochwała, mama głaskała mnie po głowie, a od taty słyszałam: „Stać cię na więcej”. I to była prawda. Wiem, że mogłam więcej.

Dziś myślę o tym z uśmiechem, choć przyznam – jako dzieciaka irytowało mnie to niesamowicie! A teraz? Teraz budzi mnie o piątej rano wewnętrzny głos, który brzmi dokładnie jak głos taty. Mówi: „Możesz lepiej”.

I cóż, to tata miał rację, a nie moja dziecięca, buntownicza natura. Dlatego nawet na urlopie nie odpuściłam porannych ćwiczeń. Dziś takie postawy wychowawcze bywają krytykowane, ale u nas po prostu działały.

Jest też historia, którą chcę opowiedzieć. Kiedy szukali z mamą miejsca do życia, wybrali Snopki koło Pisza. Nie dlatego, że było tam cudownie ani wygodnie. Tata po prostu przeliczył:

„W najgorszym wypadku, jeśli nie będzie nas stać na autobus, dzieci muszą mieć szansę dojść pieszo do szkoły średniej. Muszą mieć otwartą drogę w świat”. Tyle. Nie było wielkich narad rodzinnych ani długich dyskusji. Była decyzja i jej konsekwencje.

Pamiętam też sytuację, gdy zwróciłam się do niego z prośbą o pomoc w rozwiązaniu pewnego problemu. Ku mojemu zaskoczeniu, odmówił. Byłam zdziwiona, może nawet trochę rozczarowana.

Zapytałam wtedy: – Tato, dlaczego? Spojrzał na mnie spokojnie i odpowiedział: – Bo musicie nauczyć się radzić sobie sami. Co będzie, kiedy mnie już zabraknie?

Wtedy wydawało mi się to surowe. Dziś rozumiem, że nie była to odmowa z braku miłości. Wręcz przeciwnie – to była jedna z najtrudniejszych form miłości. Taka, która nie odbiera człowiekowi odpowiedzialności za własne życie.

Tata nie chciał wychować dzieci, które zawsze będą szukały ratunku u innych. Chciał wychować ludzi, którzy poradzą sobie nawet wtedy, gdy będzie bardzo trudno. Ludzi samodzielnych, odważnych i wierzących we własne możliwości. I chyba mu się udało.

Efekt? Wszyscy z naszej czwórki – ja i trzej bracia – skończyliśmy studia. I to nie jedne. Wiedza w naszym domu była świętością. Człowiek bez dyplomu wyższej uczelni okazał się życiowym strategiem.

Zadbał o to, żeby wszystkie jego dzieci zdobyły wykształcenie. To jest właśnie ta mądrość, której nie wyczytasz w żadnym podręczniku, bo nie da się jej zapisać. Ona multiplikuje się poprzez dawanie świadectwa.

Tato, wiem, że nie czytasz blogów. Ale i tak to napiszę.

Dziękuję za tę wysoko zawieszoną poprzeczkę. Za to, że nie odpuszczałeś, nawet kiedy widziałam, że miałeś na to ochotę. Za Snopki. Za tę drogę do szkoły, którą wyliczyłeś, zanim jeszcze wiedzieliśmy, że poprowadzi nas tak daleko. I za to, że wierzyłeś w nasz potencjał czasem bardziej niż my sami!

Wszystkim Ojcom życzę dziś wiele miłości i wdzięczności od dzieci. A nawet jeśli wasze dorosłe pociechy nie zawsze potrafią wyrazić emocje wprost, wiedzcie jedno: wasze głosy pobrzmiewają w ich życiu, czy chcą tego, czy nie.

Kocham Cię, TATO! ❤️

Piłam dziś poranną, czarną kawę w towarzystwie Nathaniela Brandena. Dla niewtajemniczonych: to pisarz, który z poczucia własnej wartości uczynił sztukę i czystą naukę.

I tak, nad tą filiżanką, dopadła mnie refleksja, że jednym z największych znaków naszych czasów wcale nie jest kosmiczne tempo życia czy sztuczna inteligencja. Naszym największym wyzwaniem jest to, że nagle zostaliśmy rzuceni na głęboką wodę i musimy sami, bez koła ratunkowego, dokonywać każdego wyboru.

Jeszcze do niedawna życie przypominało jazdę tramwajem po szynach. Nie mówię, że było łatwiej, bo bywało bardzo trudno. Ale tory były wytyczone i wyraźnie widoczne. Słowo rodzica było święte, nauczyciel miał zawsze rację, a szef w pracy wyznaczał rytm od poniedziałku do piątku. Istniały gotowe, społeczne szablony.

Dziś? Żyjemy w świecie permanentnego „szwedzkiego stołu”. Możesz wybrać absolutnie wszystko: od niszowego zawodu, przez model rodziny, aż po kilkadziesiąt rodzajów mleka na sklepowej półce. Cudowna wolność, prawda? Tyle że na końcu tego kulinarnego raju nikt nie podaje nam gotowego przepisu na to, jak uniknąć egzystencjalnej zgagi od nadmiaru możliwości.

Ostatnio obserwowałam w sklepie młodego człowieka, który stał przed półką z pastami do zębów przez dobre kilka minut. Wyglądał, jakby przeżywał głęboki kryzys decyzyjny. Uśmiechałam się pod nosem, ale wieczorem dotarło do mnie, że my dokładnie tak samo stajemy przed życiowymi wyborami. 

Kiedy brakuje nam wewnętrznego kompasu, zaczynamy histerycznie szukać drogowskazów na zewnątrz – w opiniach innych, w algorytmach Instagrama albo u internetowych guru, którzy obiecują proste odpowiedzi na skomplikowane pytania. A przecież dojrzałość, ta prawdziwa, życiowa i biznesowa, nie polega na ślepym kopiowaniu cudzych instrukcji.

Jako matka coraz mocniej czuję, że naszym zadaniem nie jest wychowanie dzieci, które będą we wszystkim potakiwać światu. Szczególnie w obecnych czasach naszym celem powinno być kształtowanie ludzi, którzy kiedyś, bez naszej podpowiedzi, będą umieli powiedzieć „tak”, gdy cała reszta krzyczy „nie”. Ludzi z własnym kręgosłupem.

Dokładnie to samo widzę w biznesie. Przez lata zarządzałam zespołami i wiem jedno: tabele w Excelu i genialne strategie to za mało. O sile organizacji decydują ludzie, którzy znają swoją wartość. Mądry, pewny siebie każdy członek zespołu – bez znaczenia czy to dyrektor, kierownik działu czy pracownik – potrafi słuchać, potrafi przyznać się do błędu i potrafi szczerze cieszyć się z sukcesu kolegi zza biurka.

Taki człowiek nie dostaje zimnych potów, gdy w zespole pojawia się ktoś zdolniejszy. Wie, że jego wartość nie maleje tylko dlatego, że ktoś obok ma dobry pomysł, inne spojrzenie czy wyjątkowy talent. Nie musi więc niczego udowadniać ani bronić za wszelką cenę. Zamiast walczyć o rację, wybiera współpracę, a zamiast krytykować, buduje dobre relacje.

Budowanie zdrowej samooceny nie powinno być luksusowym dodatkiem dla pasjonatów psychologii. Powinno być naszą polisą ubezpieczeniową na przyszłość. Nie po to, by nosić głowę w chmurach i pękać z dumy, lecz po to, by nie iść przez życie po omacku.

Kiedy dopijałam kawę, pomyślałam, że ten cały rynkowy szum i setki gotowych recept mają jeden cel: zwolnić nas z myślenia. To wygodne, dopóki nie zorientujemy się, że gramy w filmie według cudzego scenariusza, w dodatku kiepsko napisanego. 

Wolę jednak własną reżyserię. Świat bez gotowych instrukcji bywa wprawdzie bardziej wymagający, ale daje największy luksus, jaki możemy sobie podarować: wolność dokonywania własnych, nawet tych najbardziej nieszablonowych wyborów.

I tego zdrowego, odważnego indywidualizmu życzę Wam na co dzień, Kochani! ❤️

Sobota ma swój własny, niespieszny rytm, nawet jeśli spędza się ją w podróży. W drodze na huczne, siedemdziesiąte urodziny mojej szwagierki, postanowiłam zrobić mały przystanek i odwiedzić drugą z nich.

Los i zdrowie sprawiły, że nie mogła świętować dziś z nami przy wspólnym, rodzinnym stole. Pomyślałam więc przekornie: skoro świat nie chce nas dziś połączyć w jednym miejscu, to ja połączę te kropki sama. W końcu w relacjach nie chodzi o to, by meldować się wyłącznie na oficjalnych bankietach, ale by po prostu… być. Choćby na chwilę.

Mam zresztą nieprzyzwoite szczęście do ludzi, a moje szwagierki i bratowe to absolutna ekstraklasa. Ledwo tydzień temu wznosiliśmy toast za pięćdziesiątkę jednej z nich, dziś jadę na kolejne rodzinne święto.

Ktoś mógłby powiedzieć: maraton. Ja powiem: czysty luksus. To właśnie te momenty w drodze, między jednymi a drugimi uściskami, przypominają mi, jak wielką wartością są więzi, które skrupulatnie pielęgnujemy przez lata.

Ten dzisiejszy przystanek rzucił mnie prosto w zielone przestrzenie ogrodu Władzi i Krzysia. I muszę Wam się do czegoś przyznać: to miejsce totalnie mnie urzekło. Nie znajdziemy tu geometrycznego zadęcia, pałacowych rzeźb czy krajobrazowego terytorium… wielkości boiska piłkarskiego.

Nic z tych rzeczy. To kameralna przestrzeń, która mówi, że prawdziwe piękno nie ma nic wspólnego z rozmiarami. Ma za to absolutnie wszystko wspólnego z sercem i gospodarską troską, które ktoś włożył w każdy centymetr ziemi.

Tutaj nic nie dzieje się z przypadku. Kiedy tulipany dyskretnie schodzą ze sceny, natychmiast ustępują miejsca konwaliom. Chwilę później pałeczkę przejmują dumne piwonie i zmysłowe róże. Pełna kultura, rytm, czas i porządek.

A w tle tego spektaklu, bez zbędnego pośpiechu, dojrzewają truskawki, maliny, poziomki i te unikalne, białe, które smakują dokładnie tak, jak najsłodsze wspomnienia z czasów, gdy kolana miało się wiecznie podrapane.

Siedząc tam z filiżanką kawy, pomyślałam, że ten ogród to przecież nic innego jak genialna, botaniczna metafora naszych ludzkich relacji. Przecież nie da się posadzić egzotycznego kwiatka, pójść w swoją stronę i oczekiwać, że przez kolejne trzydzieści lat będzie nas zachwycał świeżością.

Życie tak nie działa. Trzeba podlać, czasem ubrudzić ręce ziemią, przyciąć z czułością to, co już uschło i przestało nam służyć. A czasem, co bywa najtrudniejsze, uzbroić się w świętą cierpliwość i przeczekać zimę, wierząc, że kolejny sezon przyniesie nowe pąki.

Dokładnie tak samo konstruuje się rodzinę, przyjaźń i miłość.

Te najtrwalsze, najpiękniejsze więzi nie wyskakują jak filip z konopi w jeden dzień. Rosną powoli, w swoim własnym tempie. Karmią się uwagą, obecnością i drobnymi gestami. Czasami nie trzeba wielkich deklaracji. Wystarczy ta krótka, sobotnia kawa, chwila szczerej rozmowy i kilka godzin spędzonych razem wśród zieleni, by zresetować głowę i przypomnieć sobie, co w tym całym życiowym biegu ma realne znaczenie.

Patrząc na Władzię i Krzysia krzątających się wśród swoich rabatek, doszłam do jeszcze jednego wniosku. Estetyka i harmonia, którą tworzymy wokół siebie, są zawsze bezwzględnym odbiciem tego, co nosimy w środku.

Nie da się oszukać przestrzeni. Ludzie nie zatrzymują się przy ich płocie tylko po to, by popatrzeć na ładne kwiatki. Oni podświadomie wyczuwają tam coś znacznie głębszego: autentyczną pasję, spokój, dobroć i taką zwyczajną, nienachalną miłość do życia.

A do takich miejsc i takich ludzi po prostu chce się wracać.

Pięknego, spokojnego weekendu, Kochani! Łapcie słońce, dbajcie o swoje prywatne ogrody i pielęgnujcie tych, którzy sprawiają, że Wasz świat jest w rozkwicie!

Ostatnio wszyscy żyjemy niesamowitą drogą Mai Chwalińskiej na Roland Garros. Kiedy patrzy się na suche wyniki w internecie, łatwo wpaść w pułapkę oceniania świata przez zero-jedynkowe „wygrała / przegrała”.

Ale jako kobieta, która w życiu zawodowym i publicznym widziała już niejedną bitwę, wiem jedno: prawdziwe, życiowe zwycięstwa rzadko kiedy mają kształt złotego pucharu.

Częściej mają twarz zmęczonej dziewczyny, która po wyczerpującym meczu, ledwo stojąc na nogach, z klasą gratuluje rywalce, a potem cierpliwie podpisuje kibicom piłki i kapelusze.

Dla mnie Maja wygrała ten turniej na długo przed ostatnią piłką. I nie mówię tego z pozycji internetowego coachingu. Mówię to, bo jej historia to gotowy podręcznik o tym, jak podnosić się z kolan.

Maja przeszła przez depresję. Głośno o tym opowiedziała, zrobiła krok w tył i… wróciła. W świecie, który każe nam biec bez wytchnienia, luksus powiedzenia „stop, muszę uratować siebie” to najwyższy wymiar odwagi.

Z tej jednej, niezwykłej historii rozwija się dla nas cały bukiet życiowych lekcji. Nazwę je umownie płatkami inspiracji.

Płatki, które warto zerwać dla siebie

Gdybyśmy mieli rozłożyć sukces Mai na czynniki pierwsze, zobaczylibyśmy historię utkaną z co najmniej ośmiu wyjątkowych płatków:

1. Odwaga – by przyznać się, że jest ciężko.
2. Zdrowie psychiczne – bez zdrowej głowy żaden talent nie udźwignie presji.
3. Mądra przerwa – zatrzymanie się to wielka świadomość…. Czasem to też strategia.
4. Wielki powrót – dowód na to, że po mroku zawsze nastaje dzień.
5. Konsekwencja – budowanie formy i konsekwentne realizowanie celu, krok po kroku.
6. Skromność – prawdziwa szlachetność nie potrzebuje wokół siebie zgiełkliwego show.
7. Szacunek – kultura i elegancja pokazana zmanierowanemu światu po przegranym meczu.
8. Nadzieja – sygnał dla każdego, kto myśli, że w życiu na coś się spóźnił. Nie, nie jesteście spóźnieni. Każdy ma swój timing.

Sukces pisany pierniczkami, czyli zaplecze, które wierzy na zabój

Ale te płatki nie rozwinęłyby się, gdyby nie zaplecze. I tu dochodzimy do elementu, który poruszył mnie najbardziej. Trafiłam w sieci na niezwykle osobisty i poruszający wpis Grzegorza Berglera, ojca innej zdolnej polskiej tenisistki, Olivii Bergler.

Grzegorz jako rodzic, który sam zjeździł z córką dziesiątki młodzieżowych turniejów i doskonale zna brutalne realia tego sportu „od zaplecza”, opisał sytuację, która rzuca zupełnie nowe światło na sukces Mai.

Często wydaje nam się, że za wielkim tenisem stoją wyłącznie wielomilionowe kontrakty, luksusowe hotele i sztaby specjalistów opłacanych z góry na rok.

Tymczasem za sukcesem Mai stoją lata wyrzeczeń i człowiek, który udowodnił, że definicja słowa „menadżer” potrafi być w sporcie nieskończenie piękna. To Piotr Szczypka.

Jak wspomina Grzegorz Bergler, Piotr uwierzył w Maję tak bardzo, że przez lata inwestował w nią własne, prywatne pieniądze.

Opisał on cudowną anegdotę z jednego z wcześniejszych turniejów ITF w Austrii. Piotr opłacił kolejną noc w hotelu, kupił porządny obiad dla Mai, żeby miała siłę walczyć na korcie… a sam, kiedy budżet wyparował, żywił się darmowymi pierniczkami korzennymi z hotelowej lady.

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że nastoletnia wtedy Maja, zupełnie nieświadoma finansowych akrobacji swojego menadżera, spojrzała na niego z rozbrajającą szczerością i rzuciła:

„Pan to musi te pierniczki bardzo lubić…!”

No i jak tu się nie uśmiechnąć? Kiedy widziałam Maję po finale turnieju, myślałam o tych zwycięskich meczach w Paryżu, które doprowadzały jej menadżera do łez wzruszenia na trybunach. Ale widziałam też właśnie te pierniczki.

To historia o ludziach, którzy nie kalkulowali czystego zysku z procentu od kontraktów sponsorskich, tylko postawili wszystko na jedną kartę, bo zobaczyli w drugim człowieku diament.

Grzegorz Bergler dodał od siebie, że sam niejednokrotnie nie płacił czynszu za mieszkanie, byle tylko jego córka mogła grać w turniejach. To pokazuje, jak gigantyczną cenę płacą polskie rodziny i pasjonaci za to, byśmy mogli potem dumnie kibicować „naszym Biało-Czerwonym” przed telewizorami.

Lekcja dla nas

Czego nas to uczy? Że na własny szczyt nigdy nie wchodzi się w pojedynkę. Często nawet nie wiemy, ile osób na naszym “zapleczu”: w pracy, biznesie czy rodzinie – zupełnie bez naszej wiedzy „je dla nas te korzenne ciasteczka”, dając nam przestrzeń i siłę, byśmy w kluczowym momencie mogli dać z siebie wszystko.

Maju, gratulacje dla Ciebie i całego Twojego sztabu. Pokazaliście, że cicha siła, lojalność i uparty powrót do gry mają dziś największą wartość. Przypomnieliście nam, że wielkie rzeczy rodzą się w bólach, ale to właśnie dlatego smakują najlepiej. Jak korzenne pierniczki!

A my, patrząc na Was, dostaliśmy najpiękniejszy bukiet inspiracji. 

Dziękujemy!

Foto sport.pl i facebook.com/TransferyPilkarskie

Niedawno pisałam o Mamie jako o mądrym świetle, które uczy siły i pozwala dorosnąć, dojrzeć. Z okazji jutrzejszego Dnia Dziecka, patrzę na tę samą relację z drugiej strony. Już nie tylko jako córka, ale jako mama dwóch wspaniałych pociech.

Kiedy na świecie pojawiają się własne dzieci, definicja wychowywania się zmienia. Z jednej strony chcesz je chronić przed całym złem. Z drugiej jest to moment, w którym młody człowiek zaczyna głośno żądać własnej drogi. I robi to, cóż… bardzo po swojemu, czasem wręcz bezpardonowo.

Wielu rodziców wpada wtedy w pułapkę poczucia winy. Pytamy siebie w duchu: „Gdzie popełniłem błąd? Skąd ten nagły bunt i słowa, które tak bolą?”.

Odpowiedź bywa prostsza, niż myślimy. Bunt to nie jest brak miłości. To ewolucyjny trening niezależności.

Żeby stać się dorosłym, nastolatek czy młody dorosły musi sprawdzić, kim jest poza bezpiecznym kloszem naszej troski. Musi dostać prawo do własnych błędów.

Ten proces rzadko bywa cichy. Najczęściej towarzyszy mu trzaskanie drzwiami i słowa, których później wszyscy żałujemy. Pod tym twardym pancerzem kryje się jednak gigantyczna, choć maskowana potrzeba akceptacji.

Nastolatek czy młody człowiek rzadko powie: „boję się, przytul mnie”. Prędzej usłyszysz: „nie wtrącaj się, sam wiem lepiej”.

Najtrudniejsza lekcja rodzicielstwa? Dostrzec pod tą maską dziecko, które wciąż nas potrzebuje, tylko uczy się właśnie nowego, szorstkiego języka miłości.

Dzień Dziecka to doskonały moment do przypomnienia o czymś jeszcze. Dzieckiem nie przestajemy być w momencie odebrania dowodu osobistego, płacenia rachunków czy zapełnienia kalendarza po brzegi. Można mieć 8, 18, 40 czy 60 lat i nadal nosić w sobie tę małą istotę, która po prostu chce być zauważona i wysłuchana.

Dorosłość bywa bardzo ciężka, dlatego tak bardzo potrzebujemy czasem zwykłej lekkości. Śmiechu, zachwytu nad drobiazgami, zabawy.

Dla mnie takim wentylem bezpieczeństwa, przestrzenią absolutnej wolności i radości, jest taniec i gotowanie, a potem smakowanie tych pyszności. Kiedy tańczę i gotuję, świat staje się lżejszy, głowa odpoczywa, a do głosu dochodzi czysta, dziecięca radość z bycia tu i teraz. Radość z delektowania się smakami…

Nam, dorosłym, bardzo brakuje dziecięcej szczerości. Za często milczymy, bo „nie wypada”, chowamy emocje w kieszeń, bo „musimy być silni”. A przecież mówienie o swoich potrzebach to nie egoizm. To najwyższy stopień dojrzałości.

Małe dziecko w złości krzyknie: „Nienawidzę cię!”, choć wcale tak nie myśli. Dorosły potrafi już ubrać tę samą złość w mądre słowa: „Kocham cię, ale zabolało mnie to, co zrobiłeś. Potrzebuję chwili dla siebie”.

I na tym chyba polega całe piękno dojrzałości: żeby nie zgubić w sobie bezbronnej szczerości dziecka, ale połączyć ją z odpowiedzialnością dorosłego. Umieć szczerze przeprosić. Mieć w sobie odwagę do zabawy, ale i siłę do brania konsekwencji za podjęte decyzje.

Z okazji Dnia Dziecka życzę wszystkim dzieciom – tym małym, nastoletnim i tym całkiem dorosłym – aby pamiętały o zachwycie, drobnych radościach i odwadze bycia sobą.

A nam, rodzicom, życzę umiejętności samoregulacji, spokoju i głębokiego zaufania. Dorastanie bywa głośne, a samodzielność boli. Ale pamiętajmy: pod każdym trzaśnięciem drzwi nadal pulsuje ta sama, wielka miłość.

Ona po prostu zmienia właśnie swój kod dostępu.

Pozwólmy sobie jutro na odrobinę lekkości. Cudownego Dnia Dziecka!

Mama. Mamusia. Matka. Słowa proste, a mieszczą w sobie cały świat.

Nie ma drugiej takiej więzi jak ta z kobietą, która nosiła nas pod sercem, zanim jeszcze zobaczyła naszą twarz.

Sama jestem mamą dwójki wspaniałych dzieci, które kocham najmocniej na świecie, więc dzisiaj świętuję również swój dzień. Ale z ogromną czułością i wdzięcznością myślę teraz przede wszystkim o swojej Mamie.

O kobiecie mądrej, silnej, z nieograniczonymi pokładami energii. O kimś, kto jest zawsze. Kto rozumie, wspiera, wierzy i motywuje – a czasem, kiedy trzeba, daje przysłowiowego kuksańca w bok.

Nie zawsze ułatwiała mi życie. Czasem bywała krytyczna, czasem przekorna, ale niezmiennie, do bólu prawdziwa.

Moja Mama od zawsze pozwalała mi decydować. I często powtarzała zdanie, które później wielokrotnie stawiało mnie na nogi:

„To Ty podejmujesz decyzje i Ty ponosisz ich konsekwencje.”

Dziś wiem, że w tych słowach kryła się najwyższa mądrość. To była miłość, która nie wyręcza, ale uczy siły. Miłość, która nie prowadzi ślepo za rękę przez całe życie, ale daje światło, by umieć iść własną, niezależną drogą.

Mamo, dziękuję Ci, że jesteś. Za Twoją obecność, energię, mądrość, wysokie wymagania i bezwarunkową miłość. Za to, że miałaś w sobie dość siły, by pozwolić mi dorosnąć i dojrzeć.

Byłaś i jesteś dla mnie jak światło. Kocham Cię bardzo. ❤️

Znasz to uczucie, kiedy pędzisz na pełnych obrotach… jakbyś ratowała świat, domykasz kolejne projekty, a Twoje własne ciało nagle zaciąga ręczny i mówi stanowcze: „STOP!”?

Dokładnie to spotkało mnie parę miesięcy temu. Długie, wieczorne godziny przy laptopie, dokumenty, maile… Moja codzienność, którą uwielbiam, ale za którą mój kręgosłup wystawił mi w końcu rachunek.

Bywały noce, kiedy obrócenie się na drugi bok graniczył z cudem. Zmiany są, cofnąć się nie dadzą, ale przecież twardzielki nie płaczą nad rozlanym mlekiem, tylko szukają rozwiązań!

I tu pojawia się Ona. Moja przyjaciółka Edyta. Dziewczyna, która potrafi jednym trafnym zdaniem sprowadzić mnie na właściwe tory.

Znacie ten kultowy utwór Happysad „Zanim pójdę”? Mam do niego ogromny sentyment, a ten jeden fragment od lat mocno we mnie rezonuje:

„(…) gdy jedno spada w dół, drugie ciągnie je ku górze”.

Bo prawdziwa, powiedzmy w kontekście tego wpisu, bliskość, parafrazując tekst Happysad, to:

Nie pluszowy miś ani kwiaty, 
to też nie diabeł rogaty. 
Ani kiedy jedno płacze, 
to drugie po nim skacze…

To ta chwila, kiedy druga osoba bez moralizowania po prostu wyciąga rękę.

I tak oto Edyta wyciągnęła mnie… na pilates na reformerach.

Moja nowa miłość w Olsztynie

Znalazłyśmy w Olsztynie świetne miejsce. I powiem Wam szczerze: przepadłam! Pilates to nie jest „katowanie się” na siłowni – co też ma swój urok i na pewno przynosi korzyści. To raczej znacznie bardziej subtelna, momentami wymagająca, ale szalenie… potrzebna rozmowa z własnym ciałem.

Czasem bywa to rozmowa bolesna i aż nazbyt szczera. Zwłaszcza gdy odkrywasz, że Twoje mięśnie brzucha po miesiącach siedzenia za biurkiem postanowiły zapaść w głęboki sen zimowy…

Ale ciało ma genialną pamięć. Pamięta zaniedbania, to fakt. Ale jeszcze lepiej pamięta troskę!

Chodzę już trzeci miesiąc.

• Regularnie? Tak, 2-3 razy w tygodniu.
• Idealnie? Skądże! Życie i praca mają swoje tempo, bywają tygodnie łatwiejsze i te zupełnie zwariowane.

I to jest moja najważniejsza lekcja: nie muszę być perfekcyjna, żeby robić coś dobrego dla siebie. Wystarczy, że po prostu melduję się na… różowym reformerze 🙂 Efekt? Przestałam budzić się w nocy z bólu, powoli wraca lekkość, a kręgosłup jakby znowu zaczął ze mną współpracować.

Kobiecy pakt o nieagresji

Jak większość z nas, przez lata stawiałam na pierwszym miejscu wszystkich i wszystko: obowiązki, pracę, rodzinę, terminy. Dzisiejszy wpis piszę z poziomu kobiety, która… wie, że jej ciało nie potrzebuje luksusów. Ono potrzebuje po prostu… uwagi. Bez napinki i bicia rekordów. Za to z uważnością i troską.

Najpiękniejsze w tym wszystkim jest jednak coś innego. Kobiecy storytelling w najczystszej postaci. To, jak my, kobiety, potrafimy się wspierać. Bez rywalizacji, bez oceniania czy dawania „dobrych rad” z pozycji mądrzejszej. Po prostu z czystą, ciepłą troską: „Chodź ze mną, spróbuj, poczujesz się lepiej”.

Tego właśnie życzę nam wszystkim na ten tydzień. Żebyśmy miały wokół siebie przyjaciół, którzy ciągną nas w górę, i żebyśmy same potrafiły być taką siłą dla innych. Dziękuję, Edytko!

A jeśli od jakiegoś czasu odkładacie spacer, jogę, badania czy zwykłą chwilę z kawą i książką… Może to jest ten moment? Zrób to dla siebie. Nie idealnie. Nie na pokaz. Po prostu łagodnie. Twoje ciało (i dusza!) Ci się odwdzięczy.

Cudownego, pełnego dobrej energii tygodnia dla Was!

Buziaki,

Wioletta ❤️