Piszę to na urlopie, o poranku, z pięknym widokiem za oknem. Mam poukładane myśli, sprzyja mi cisza, więc mogę spokojnie odtworzyć to, co czuję.
Dziś Dzień Ojca, a ja nie mogę przestać myśleć o naszym ostatnim rodzinnym spotkaniu. Patrzyłam na tatę i znowu mnie uderzyło: z roku na rok staje się bardziej kruchy, a w moich oczach wciąż jest tym samym gigantem, co wtedy, gdy miałam osiem lat i byłam pewna, że Tata może wszystko!
Mówi się, że mama kocha bezwarunkowo, a ojciec „za coś”. Nie wiem, ile w tym generalnie prawdy, ale u nas to działało. Poprzeczka wisiała wysoko. Bardzo.
Kiedy jako dziecko człapałam do domu z dobrą oceną, myśląc, że będzie ciastko i pochwała, mama głaskała mnie po głowie, a od taty słyszałam: „Stać cię na więcej”. I to była prawda. Wiem, że mogłam więcej.
Dziś myślę o tym z uśmiechem, choć przyznam – jako dzieciaka irytowało mnie to niesamowicie! A teraz? Teraz budzi mnie o piątej rano wewnętrzny głos, który brzmi dokładnie jak głos taty. Mówi: „Możesz lepiej”.
I cóż, to tata miał rację, a nie moja dziecięca, buntownicza natura. Dlatego nawet na urlopie nie odpuściłam porannych ćwiczeń. Dziś takie postawy wychowawcze bywają krytykowane, ale u nas po prostu działały.
Jest też historia, którą chcę opowiedzieć. Kiedy szukali z mamą miejsca do życia, wybrali Snopki koło Pisza. Nie dlatego, że było tam cudownie ani wygodnie. Tata po prostu przeliczył:
„W najgorszym wypadku, jeśli nie będzie nas stać na autobus, dzieci muszą mieć szansę dojść pieszo do szkoły średniej. Muszą mieć otwartą drogę w świat”. Tyle. Nie było wielkich narad rodzinnych ani długich dyskusji. Była decyzja i jej konsekwencje.
Pamiętam też sytuację, gdy zwróciłam się do niego z prośbą o pomoc w rozwiązaniu pewnego problemu. Ku mojemu zaskoczeniu, odmówił. Byłam zdziwiona, może nawet trochę rozczarowana.
Zapytałam wtedy: – Tato, dlaczego? Spojrzał na mnie spokojnie i odpowiedział: – Bo musicie nauczyć się radzić sobie sami. Co będzie, kiedy mnie już zabraknie?
Wtedy wydawało mi się to surowe. Dziś rozumiem, że nie była to odmowa z braku miłości. Wręcz przeciwnie – to była jedna z najtrudniejszych form miłości. Taka, która nie odbiera człowiekowi odpowiedzialności za własne życie.
Tata nie chciał wychować dzieci, które zawsze będą szukały ratunku u innych. Chciał wychować ludzi, którzy poradzą sobie nawet wtedy, gdy będzie bardzo trudno. Ludzi samodzielnych, odważnych i wierzących we własne możliwości. I chyba mu się udało.
Efekt? Wszyscy z naszej czwórki – ja i trzej bracia – skończyliśmy studia. I to nie jedne. Wiedza w naszym domu była świętością. Człowiek bez dyplomu wyższej uczelni okazał się życiowym strategiem.
Zadbał o to, żeby wszystkie jego dzieci zdobyły wykształcenie. To jest właśnie ta mądrość, której nie wyczytasz w żadnym podręczniku, bo nie da się jej zapisać. Ona multiplikuje się poprzez dawanie świadectwa.
Tato, wiem, że nie czytasz blogów. Ale i tak to napiszę.
Dziękuję za tę wysoko zawieszoną poprzeczkę. Za to, że nie odpuszczałeś, nawet kiedy widziałam, że miałeś na to ochotę. Za Snopki. Za tę drogę do szkoły, którą wyliczyłeś, zanim jeszcze wiedzieliśmy, że poprowadzi nas tak daleko. I za to, że wierzyłeś w nasz potencjał czasem bardziej niż my sami!
Wszystkim Ojcom życzę dziś wiele miłości i wdzięczności od dzieci. A nawet jeśli wasze dorosłe pociechy nie zawsze potrafią wyrazić emocje wprost, wiedzcie jedno: wasze głosy pobrzmiewają w ich życiu, czy chcą tego, czy nie.
Kocham Cię, TATO! ❤️